Foute architectuur

17 Januari 2012



De afgelopen tijd wordt er in de media sterk afgegeven op de bebouwing op de Oostelijke eilanden. Ronald Hooft doet dat naar hartenlust in zijn rubriek over architectuur in het Parool van 23 december 2011, Herman Wals valt hem bij op D66blog. Jaren heb ik, net als zij, de monstruositeit van de kanariegele balkons in de Czaar Peterstraat verfoeid, of die van de zwembadblauwe kunststofpanelen. Maar vandaag op mijnheer Oud Zeikwijfs en mijn zondagse wandeling door Oostenburg, moest ik erkennen: ik ben niet zo faliekant meer tegen Schaefferiaanse bouw.


Een jonge man komt luid zingend op zijn racefiets aan. Hij pakt haar bij de stang en zet haar nog even luid zingend binnen. Hij heeft een kale kop en een lichtblauw trainingspak aan. Hij woont op Wittenburg in een van de door bovenstaande heren aangeklaagde panden. Schaefferiaanse bouw. Die (ik citeer uit bovenstaand blog) “de ziel uit een aantal volksbuurten weggeslagen heeft en wel door
(1) zich niets aan te trekken van de stedenbouwkundige structuur van die buurten,
(2) woonblokken van povere architectonische kwaliteit neer te zetten,
(3) waarvan de doodse plinten een levendig straatbeeld onmogelijk maken en
(4) de traditionele menging met kleinschalige bedrijvigheid te vervangen door monofunctionele woonbuurten.”
Daar zit wat in, heer Wals, dat is zo. Maar toch. Na 30 jaar op de Eilanden te hebben gewoond, en zelfs de geboorte van enkele van de verfoeide panden zich te hebben zien voltrekken, na in woningen van verschillende pluimages te hebben vertoeft, na te hebben ervaren hoe prettig wonen het in de Schaefferiaanse huizen is, kan ik hun beider afkeer voor de die bebouwing niet meer delen: het woonblok uit de vroege jaren '80 aan de Poolstraat, de drie torentjes uit dezelfde periode aan het Waaigat, de jaren '70 rijtjes op Kattenburg met doorlopende balkons met uitzicht op “de Vaart” (de Kattenburgervaart). Ja, ze zijn met minimale middelen gebouwd, ja het is kunststof kozijnen en systeemplafonds wat de klok slaat. Maar de jongen op de racefiets zit er niet mee. Het zijn namelijk hele lekkere huizen om in te wonen.

Iets wat je niet kan zeggen van alle lievelingetjes van bovenstaande heren. Laten we wat voorbeelden noemen:

– De koopwoningenkolos uit de jaren nul, die diep steekt in het “Baaitje van Frankfurther” ten noorden van de Ezelsbrug: nauwelijks balkons, waar het Schaefferiaanse gebouw ernaast enorme raampartijen en terrasjes heeft bij elk appartement.

– Het zojuist gerenoveerde Oostenburgcomplex uit het jaar 1874: de woningen liggen gezonken tussen de tanden van een bakstenen kam, op plekken die de zon nooit bereikt.

– Op Wittenburg staat er een architectonisch juweel: het Vierwindenhuis. En toch hebben bewoners aan de waterkant geen goed zicht op de mooie gracht, en liggen de vrijstaande huizen op de nok in elkaars schaduw.

– Uit het verslag van een bezichtiging op Oostenburg in de rubriek Eigen huis (Parool) op 9 december, blijkt het in tenminste één van de de stokpaardjes van de architectuurliefhebbers helemaal niet zo geweldig wonen. Ik citeer: “Alle slaapkamers zitten aan de galerij. Dat betekent dat je 's nachts alles wat in de hal gebeurt, feilloos kunt volgen.[...] Groot nadeel van de slaapkamer aan deze zijde is dat je het raam niet open kunt doen en je kamer dus niet goed kunt luchten.” Sic . Daar zijn wel veel balkons te zien, maar die zijn zo onpraktisch minuscuul dat niemand er ooit zit. Ze ontnemen bovendien het zonlicht van alle woonkamers.

Kortom: uiterlijk vs wooncomfort. Een strijd die wat mij betreft niet over de rug van de Schaefferiaanse bouw op de Oostelijke Eilanden mag gaan: die stijl zou met een beetje goede wil heel erg in kunnen zijn. Vintage jaren '80-bouw.





Op AT5 gepubliceerd.

- Aanraders -

Stopverf

Wat gebeurt er met onze beelden? Op het Rembrandtplein lijkt Rembrandt opeens gedoopt in stopverf en de vioolman op de Marnixstraat kwam koningsblauw terug van de renovatie. De Joris van de Schermerstraat komt mij opeens dubieus voor. Zouden die drie kleuren oorspronkelijk door Hildo Krop zijn...

(lees meer)

Droog

“Second Hand” van Maarten Baas Hebt u ook zo'n last van het regenseizoen? Tast het uw goede humeur aan? Een remedie, en helemaal gratis: ga eens langs winkel Droog in de Staalstraat. Het komisch effect zit hem in twee dingen: ten eerste de spullen. Onvoorstelbaar. Ten tweede: de prijs. Je komt ...

(lees meer)

De Macht der Designmaffia

Gij kunt mijn naam doen schrappen uit de burgerlijke stand. Al wat aan mij herinnert zij vergeten en verbrand. Wanneer dit lied u nog bereikt, verneem het enkel als wind en eeuwigheid, een bloem in uwe hand. Gerrit Achterberg Vrijdag moest ik bij de burge...

(lees meer)

Stadsdeelkantoor Oost

Toen ik laatst bij de tentoonstelling van Aatje Veldhoen in het CBK was merkte ik dat de ruimte verder doorliep. Nieuwsgierig volgde ik het brede gangpad naar het onbekende. In de verte moest zich een grote zaal bevinden met veel volk: dat hoorde je aan het geroezemoes. Halverwege kon ik de neigi...

(lees meer)

Letter to the foreign biker

Letter to the foreign biker in Amsterdam Dear tourist, welcome to our beautiful city of Amsterdam. You have just finished hiring a bicycle. Before you go ahead and tour the streets, seeking art, drugs or a combination of both, let me give you a bit of explanation about the rules for...

(lees meer)

Wietpas

Per 1 mei is de wietpas in het Zuiden van Nederland ingevoerd. Nu al, krap twee weken na dato, zijn de gevolgen precies zoals voorspeld door de tegenstanders. Straatcriminaliteit is in alle drie provincies Zeeland, Limburg en Noord-Brabant geëxplodeerd. In Pownews stond een s...

(lees meer)

Zondag in Ikea

Smak smak smak – drie kussen – “Het was leuk! Moeten we vaker doen” roep ik tegen mijn zoon bij het afscheid op Amstel station. Hij verdwijnt via de schuifdeuren naar het Westen, ik door die naar het Oosten. We komen zojuist uit de Ikea, waar we de hele zondagmiddag hebben doorgebracht. Iet...

(lees meer)

Hangjong

In de NRC van 15 januari 2010 een paginagroot artikel over Fatima Lamkharrat, een Rotterdamse met Marokkaanse roots die haar steentje bijdraagt aan begrip tussen de verschillende bevolkingsgroepen die Rotterdam-Noord rijk is.Niet elke buurt heeft zijn Fatima Lamkharrat. De onze niet, bijvoorbeeld, w...

(lees meer)

Reuzin

Nederlandse meisjes lopen er vrij bloot bij. Décolletés, topjes met spaghettibandjes, broek op de heupen waar een string uit piept, korte rokjes op ellenlange benen. Gedeeltelijk valt dit te verklaren uit het gebrek aan taboe's onder de Nederlandse bevolking. Maar in de tram vanmiddag, kijkend naa...

(lees meer)