Een vis in de rouw

6 Mei 2017



Onze vis, een sluierstaartje, was in de rouw. Hij hing al dagen in een hoek van het aquarium met zijn onooglijke koppie naar beneden. Dikke Witte met wie hij al tien jaar een paartje vormde, was op gezegende leeftijd dood gegaan.

Sluierstaartje zelf is ook behoorlijk bejaard. Zij moeten allebei rond de 15 jaar oud zijn (geweest). Van Sluierstaartje weet ik het ongeveer zeker, want die heb ik vroeg in het millennium zelf gekocht, samen met een stuk of 4 dartelende kommaatjes van oranje gelei en 1 zwarte. Die zwarte heette Molly. De rest ging na verloop van tijd dood, Molly en Sluierstaartje bleven over.
 

Molly en Sluierstaartje bleven zich vastklampten aan hun übersaaie bestaan. Zij verdroegen elkaar best, op hun krappe etage.
 

Omdat het aquarium wat leeg oogde kocht ik er wat goudvissen bij. Het werd echter hommeles. Ze vraten aan Sluierstaartjes manen. Maakten hem dol met hun zoeven, de snelle haaien. We zijn toen tot verwijdering over gegaan.
 

Op een zonnige dag viel Dikke Witte uit de hemel. Mijnheer Oud Zeikwijf was buiten aan het vegen en opeens lag hij daar, onbeweeglijk. Mijnheer Oud Zeikwijf pakte hem en deed hem in een emmer water: je wist maar nooit. En ja hoor! Dikke Witte deed het nog. Gehavend en wel (hij had twee diepe striemen op zijn zij) gooide ik hem maar bij Molly en Sluierstaartje. Het was liefde op het eerste gezicht.

 

Sluierstaartje en Dikke Witte werden onafscheidelijk. Zij zwommen constant zij aan zij, of achter elkaar aan. De jaren gingen heen, de vissen werden oud en Molly overleed van pure ouderdom. Dikke Witte en Sluierstaart bleven innig verliefd.

 

En nu was Dikke Witte toch nog dood en Sluierstaartje ontroostbaar. Niets hielp. Voedsel daar had hij geen zin meer in. Als wij hem kwamen troosten draaide hij zich eventjes vermoeid naar ons toe, keek ons aan met de droevigste ogen van de wereld, zei “ik wil dood” en draaide terug naar zijn hoekje.

Het sneed door ons hart.

 

Afgelopen maandag ben ik naar de dierenwinkel gelopen en heb het verhaal verteld. Samen met de verkoper zocht ik het liefst eruitziend exemplaar uit, een beetje een langzame, uit het wriemelend hoopje druktemakertjes. Een schattig kommaatje van oranje gelei.

 

Sluierstaartje tilde zijn loodzware hoofd van het grind af. Zag hij iets in zijn ooghoek? Met één geforceerde vliezenslag draaide hij zich langzaam om. Heee, daar zwemt echt iets! We bleven erbij kijken, benieuwd hoe hij zou reageren, maar ook of hij de nieuweling niet zou opeten, want daar had de verkoper voor gewaarschuwd. Sluierstaartje was immers vijftig keer de omvang van die kleine. Een huis naast een auto, dat werk. Kleintje, dat enkel gewend was aan een bak vol minuscuul grut, was een halve seconde verrast door het monster dat nieuwsgierig op hem afkwam. Hij hernam zich snel en ging door met het onderzoeken van zijn nieuwe heenkomen.

 

Sluierstaartje is weer tot leven gekomen. Elke keer dat wij kijken zien wij hem vrolijk achter Kleine Ding aanzwemmen. Gisteren spetterde hij zelfs een paar druppels uit de bak toen hij een halve salto tegen het oppervlakte maakte.

- Aanraders -

Schaap

Deze zomer heeft Oud Zeikwijf gepoogd vrede te vinden. Ze had last van de drukte en het lawaai, en de constante vraag om aandacht. Van de klanten, van de werkkring, van de kindjes en vooral van de scholen van de kindjes, die een moeder als een melkkoe zien, die je elke dag wel wat kan vragen van haa...

(lees meer)

De Ooi

De schapen op de dijk zijn van Cor, want die pacht de dijk. Ze waren eerst een kruising van twee soorten. Dit jaar is er een Zwarte Tesselaar als ram bijgehaald. De jonkies hebben opeens zwarte koppen. "Waarom doen ze dat?" vraag ik de boer. "Het is goed voor het onen." Het ...

(lees meer)

Herrie

Wat een zon! En dat op een zaterdag... Op naar het IJsselmeer, naar de dijk waar ik nog een klusje heb liggen, dat een winterlang wachtte op precies zo'n dag.Vrolijk begin ik aan het uitladen van de spullen, het sjouwen van de zware materialen bovenop de uitgestrekte stenen rug. Het uitzicht is verb...

(lees meer)

Een zomerdag op het Nederlandse platteland

Vakantie op het Nederlandse platteland, zonovergoten, heerlijk. Ik lig in het kort gemaaid gras, turend naar de obsceen blauwe lucht. Allerlei vogels krijsen hysterisch in allerlei bomen, vliegen zoemen, een hommel zuigt aan een bloem, langdurig, onvermoeibaar. Of is het steeds een andere? Een vogel...

(lees meer)

Gen

Felix Meritis, 16 september 2008: twee filosofen staan recht tegenover elkaar in debat over de vraag _ je houdt het niet voor mogelijk _ of vrouwen wel of niet terug naar het aanrecht moeten. Volgens Andreas Kinneging is dat een must. Vrouwen zijn evolutionnair gezien beter geoutilleerd voor zorgta...

(lees meer)

Het rozenblaadje

Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest. In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam,...

(lees meer)

Zomer in Amsterdam Centrum

17 uur. Het is windstil. De stad ligt verdoofd in afwachting van de hoosbui die komen gaat. Het licht is minder – geen vuurwerk van de zon op het water dit keer – maar het geluid maakt veel goed. Het geluid wordt gecoat, het stadslawaai ingepakt in een wollig omhulsel. De meeuwen, de eenden, de ...

(lees meer)

De kattensupermarkt

In het Parool van 18 november een uitgebreid artikel over het asiel in Osdorp. Zo te lezen een modelinstituut, een oase van altruïsme en diervriendelijkheid op deze wrede, wrede wereld.Het asiel op de Polderweg werd opeens te klein bevonden, dus moesten ze uitwijken naar een volkomen onbereikbare p...

(lees meer)

Zzp'er is de klos

Het zit me toch niet lekker dat het juist de werkgeverskoepel is die een lans brak voor betere sociale zekerheid voor zzp'ers (met andere woorden: dat de overheid beter zorgt voor hun arbeidsongeschiktheid, pensioen etc.). Edele motieven? Of eigen belang? Ik ga voor het tweede. He...

(lees meer)