Een rustige dag aan zee

22 Juli 2015



Staat het op mijn voorhoofd geschreven? Feit is dat mij constant van alles gebeurt. Een suïcidaal wezen beslist zich voor de trein te werpen? Dan steevast voor de mijne. Elke keer dat ik denk: de gekke tijden zijn over, is het raak.

Ik hou van rust. Dat wil zeggen: ik kan niet tegen lawaai. Naar het strand gaan wij daarom enkel wanneer de mensheid nog niet wakker is. Het weerbericht was stellig: dinsdag zou de mooiste dag van de week worden. Ik verzet een paar werkafspraken en pin vast: dinsdag it is. Bij het krieken van de dag zullen Arnoud Pik en ik in zijn auto springen en naar het strand kachelen.

Maandagavond valt een mailtje op de mat: de interrailkaart van nr.2 zal dinsdag voor het einde van de dag aangetekend met bevestiging van aankomst bezorgd worden. Voor het einde van de dag? Wat mag dat betekenen? Arnoud Pik beslist dat we de levering niet mogen missen, ik vergeet de kritische modus aan te zetten en als ik om halfvijf nog klem thuis zit terwijl heel Nederland deze dag tot de mooiste van de zomer lijkt te hebben getorpedeerd, verklaar ik dat het welletjes is. Na een halfuur de verkeerde, ondoordringbare, site van DHL naar een telefoonnummer te hebben gespeld krijgen wij te horen dat het pakket zich in Leipzig bevindt. We vertrekken richting de Noordzee.

Arnoud Pik: waar zullen we naar toe? Ik, danig uit mijn humeurtje en met grote vreze voor hordes pubers met blèrende ghettoblasters: Kies jij maar. “ALS HET MAAR RUSTIG IS.”

Met etenstijd komen wij aan in Wijk aan Zee. De massa die ik wil ontvluchten loopt ons tegemoet op weg naar hun auto of vakantieverblijf. Het strand is leeg. Drie opgeschoten jongens trappen een balletje. Een vrouw van middelbare leeftijd zit in haar rode bikini naar de zee te kijken. We highfiven. De wind is hard, we gaan zwemmen. Aan mijn onderbenen trekt een reuze octopus. Zwemmen lukt nauwelijks. We blijven in de branding spelen met de golven. Na een kwartiertje schuifelen wij moeizaam terug naar onze baddoeken.

Net uit het water worden wij bijkans overreden door een politieauto met hoge snelheid en sirene. Die stopt een paar honderd meter verderop. Na een vijftal minuten volgt de oranje wagen van de reddingsbrigade. Een ambulance. Nog een politieauto. Nog de reddingsbrigade. Nog een politieauto. Een kolossale brandweerauto. Een niet nader te identificeren technisch voertuig. Allemaal verzamelen ze zich noordwaarts. Daar is iets aan de hand. Politie? Brandweer? Techneuten? Hebben ze soms een bom uit de tweede wereldoorlog gevonden?

Terwijl we ons dit afvragen cirkelt een helikopter boven ons hoofd. Ik kijk naar de vrouw die naast ons zat. Ze heeft een bloemetjesjurk aangetrokken en loopt naar mij toe. “Mijn man... gaan zwemmen... niet terug...” stamelt zij in slecht Nederlands en paniek. Ik wijs naar de talloze officials die het strand inmiddels kleuren: “Dit moet u zeggen tegen de brigade!” “De brigade?” “De reddingsbrigade, die mensen daar.” Zij begrijpt mij niet. Ik schakel automatisch over op Engels, wat ze nog minder verstaat, wat ik gek vind, want je bent dat niet meer gewend, dat men Engels niet verstaat. Ze is ongeveer van mijn leeftijd (50+), en Turkachtig. Heur haar is donker, zou ze het verven? “De reddingsbrigade zal hier wel geen tijd voor hebben, bezig als ze zijn met die bom uit de tweede wereldoorlog.” Terwijl ik dit denk landt de helikopter 10 meter van ons af. Het zand slaat ons met brute kracht. Ik draai mijn rug naar het apparaat toe. Als ik me omdraai zie ik de vrouw lopen naar een jongeman met een dienstjasje aan. Hij brengt haar naar ene groepje agenten. De vrouw gilt.

Een paar honderd meter verderop is een drenkeling aangespoeld. De brandweerauto neemt zijn lichaam mee, dat mogen alleen brandweerauto's doen, horen wij. En lijkwagens, maar die kunnen het strand niet op. Horen wij ook. De vrouw staat nog steeds tussen de politieagenten als de wagen langzaam richting uitgang rijdt. Ze reageert niet: ze heeft niet gehoord dat enkel brandweerauto's lichamen mogen vervoeren.



ziet u onze slippers liggen?
ziet u onze slippers liggen?








- Aanraders -

De teloorgang der berusting

Tussen de vaardigheden die ik in mijn leven heb opgedaan, bevindt zich snel en foutloos boekhouden. Voor iemand met mijn soort hersenen een ware overwinning, waar ik trots op was, naast dat ik er profijt van heb gehad. Dat positieve gevoel was geen lang leven beschoren want aldra leerden machines he...

(lees meer)

A Room of one's Own

"A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction"Virginia Woolf, A Room of One's Own, 1929Virginia Woolf had een belangrijke tip voor de gebonden (schrijvende) vrouw: bewaar je eigenheid door midden van een eigen plek, waar je je terug kan trekken wanneer je dreigt kopje ond...

(lees meer)

Tinkebell

Katjienk! Hoorde u dat? Dat was Tinkebell die van haar voetstuk viel. Tot AVRO kunstuur was zij de heldin die taboe's doorbrak. Die onze dubbelzinnige houding ten opzichte van dieren bloot legde. Want, laten we wel wezen, we knuffelen onze huisdieren inderdaad kapot en tegeli...

(lees meer)

De Uitslover

Was u gister bij het Flevobad en zag u een uitslover vreselijk afgaan? Dat was ik. Als voormalige wedstrijdzwemster dook ik geroutineerd van het startblok en borstcrawlde ik me een weg naar de overkant, in sprinttempo. Bij 3/4 aangekomen verdronk ik. Niet echt, uiteindelijk, maar het scheelde weinig...

(lees meer)

De Magische Blik

Je hebt de magische blik nodig om de mensen boeiend te vinden. Zonder de magische blik zijn wij toch allemaal stakkers die tegen de klippen op ploeteren tot we als een berg rottend vlees op een mortuariumplank eindigen. Maar als je een beetje enthousiast bent, en de soortgenoten speciale hoedanig...

(lees meer)

De plant

Hoe ik hier terecht was gekomen wist ik niet meer. Het laatste wat ik me herinnerde was dat ik een laptop had opengeschroefd om een onderdeel te vervangen. Blijkbaar mocht dat niet meer in de nieuwe wereldorde. Opeens woonde ik hier, in een kamertje op de begane grond. Voor mijn deur, aan het...

(lees meer)

Fraude

In de meivakantie moest ik van nr.2 met hem naar Gamemania om te getuigen dat hij zijn oude games mocht verkopen. Het baliejongetje keurde de schijven, scanned ze en vroeg naar mijn ID. Terwijl ik het stukje plastic overhandigde kreeg ik een helderheidsmoment. “Wat ga je met mijn ID doen?...

(lees meer)

ING veroorzaakt nationaal boekhoudprobleem

Sinds een maand of wat ontvangen wij geen giroafschriften meer in onze postbus. Of liever gezegd: één keer tussendoor is dat wel gebeurd, de andere niet. Wat blijkt? Onze postbus is toen per ongeluk "afgesloten" door de post. Waarom? De post heeft geen antwoord. Deze actie heeft wel ten minste é...

(lees meer)

Homo

In het blad voor genderstudies Lover (sept 2008) roept de uit Amerika afkomstige Markha Valenta, amerikanist en historica, Nederlandse homo's op zich niet voor het karretje van Geert Wilders en Rita Verdonk te laten spannen. Ze stelt dat niet het Westen doch alleen Nederland homosexualiteit tolereer...

(lees meer)