Diva

30 December 2008



Ik ben een diva in een verkeerd lichaam. 

Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed.

Zo moest ik van mezelf van huisarts veranderen, een lieve schat waar ik vreselijk aan gehecht was. Hij werd decennialang bijgestaan door een dijk van een assistente, die zodra ik de deur openduwde op onversneden Amsterdamse wijze luidkeels mijn voornaam riep, vroeg waar ik voor kwam en mij nog vòòr dat ik de balie had bereikt tussen twee afspraken door direkt toegang tot het medicus corpus wist te verschaffen. Ergens in de jaren '90 ging het mis. De ouwe Amsterdamse werd vervangen door een stel frisjonge grieten met een keurige hoofdoek om en effen rokken tot hun enkels. In de voorwaarden van deze baan stond nergens: "Glimlachen tegen de klanten" of "Enige vrolijkheid vereist." Een koude wind blies over de inmiddels tot gezondheidscentrum gebombardeerde praktijk. De wachtkamer werd afgestoft en _ warempel _ in gebruik genomen. Wij patiënten dienden bij het binnentreden van dit Elysium de aanwezigheid van onze lichamen te melden aan de twee uitdrukkingloze pokerfaces dmv sofinummer en belastingaangifte. Daarna een hele tijd niets. Op een gegeven moment daalde het besef in dat we misschien naar de wachtkamer moesten gaan, wat wij dan ook massaal braaf deden. Daar zaten wij dan een half uur à drie kwartier. Ondertussen bloedde het kind dood dat je thuis had gelaten om snel met de huisarts te overleggen, vergat je waarom je kwam of ging de ziekte spontaan over. 

Na drie van deze enlightening ervaringen besloot ik mezelf lijfelijk van deze treurige speelveld te verwijderen. Ik vond gelukkig snel een andere knappe kop in de geneeskunst, die op een verbijsterende manier ogenblikkelijk de diva in mij erkende en haar van de nodige attentie voorzag. Als ik op een bange ogenblik de stap naar zjn praktijk neem, is hij binnen 2 1/2 minuut door mijn probleem heen, heeft hij de benodigde medicatie cq verwijzing in mijn handen gedrukt, en vraagt hij de rest van de bezoekstijd mijn mening over cruciale questies van de politiek, de literatuur, of de kunst. Waarbij hij aanmoedigend knikt, en af en toe een prangende tegenwerping waagt. Aan de balie zit zijn vrouw. Zij heeft in dikke letters boven op mijn dossier geschreven: ALS EEN DIVA BEHANDELEN. Van die kant heb ik dus niets te vrezen. Nu de rest van de wereld nog.

Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

Kleuter

>Hallo, ik ben een kleuter, een kleuter in Amsterdam. Ik ben hier geboren, op de Middenweg, tegenover de feestwinkel. Ik ga overal mee met mijn mammie en mijn pappie. Lopend aan de hand van een van mijn ouders, of op de fiets. Daarop hebben mijn ouders allebei een speciaal stoeltje voor mij gemaakt....

(lees meer)

R.E.N.Z.

U moet weten: ik ben geen circusfan. In tegendeel. Beelden op TV van opgetuigde paardjes in een ronde zandbak of van olijke clowns die elkaar met water besproeien zijn voor mij acute zapmomenten. Ook ben ik en jaar of 10 geleden naar een circus geweest – een onderneming die mij in mijn vermoed...

(lees meer)

Surf dudes

Wist u dat Amsterdam zijn eigen Malibu beach heeft, compleet met coole strandkotten om te loungen en knappe surf dudes die nonchalant paraderen, hun surfplank onder de arm, hun krappe wetsuits tot gevaarlijk sexy laagtes uitgerold? In Wijk aan Zee bevindt zich die bijzondere plage, bij de Noordpier...

(lees meer)

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

Krakers en loempia's

Voor mijn werk moet ik vaak in de Stopera zijn. Zo ook afgelopen dinsdag. Vrolijk stap ik de brede hal binnen, met het glazen dak en de buitenmaatse terracotta potten met heuse bomen erin. Ik ruik kruit. Maar niemand rent in paniek, er is überhaupt niemand, dus ik loop gewoon verder en denk er niet...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

Big Mama

Waarom, in godensnaam, waarom ben ik me hier in Amsterdam komen vestigen? Uit alle mooie, bruisende steden waar ik mijn jonge jaren sleet, waarom uitgerekend Amsterdam? Het antwoord is simpel en vaag tegelijk. Omdat Amsterdam de liefde van mijn leven was. Ik voelde het meteen. Bij minuut 1. Ik re...

(lees meer)

De Macht van de Panterlegging

Al heb ik modieuse genen, ze komen niet of nauwelijks tot uitdrukking. Sinds jaar en dag loop ik in dezelfde cargobroek, die ik een keer per 5 jaar per 10 tegelijk bij C&A insla, om van het vreselijke karwei dat shoppen heet af te zijn. Een Surinaams-Hindoestaanse vriendin is dat een doorn in he...

(lees meer)