Diva

30 December 2008



Ik ben een diva in een verkeerd lichaam. 

Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed.

Zo moest ik van mezelf van huisarts veranderen, een lieve schat waar ik vreselijk aan gehecht was. Hij werd decennialang bijgestaan door een dijk van een assistente, die zodra ik de deur openduwde op onversneden Amsterdamse wijze luidkeels mijn voornaam riep, vroeg waar ik voor kwam en mij nog vòòr dat ik de balie had bereikt tussen twee afspraken door direkt toegang tot het medicus corpus wist te verschaffen. Ergens in de jaren '90 ging het mis. De ouwe Amsterdamse werd vervangen door een stel frisjonge grieten met een keurige hoofdoek om en effen rokken tot hun enkels. In de voorwaarden van deze baan stond nergens: "Glimlachen tegen de klanten" of "Enige vrolijkheid vereist." Een koude wind blies over de inmiddels tot gezondheidscentrum gebombardeerde praktijk. De wachtkamer werd afgestoft en _ warempel _ in gebruik genomen. Wij patiënten dienden bij het binnentreden van dit Elysium de aanwezigheid van onze lichamen te melden aan de twee uitdrukkingloze pokerfaces dmv sofinummer en belastingaangifte. Daarna een hele tijd niets. Op een gegeven moment daalde het besef in dat we misschien naar de wachtkamer moesten gaan, wat wij dan ook massaal braaf deden. Daar zaten wij dan een half uur à drie kwartier. Ondertussen bloedde het kind dood dat je thuis had gelaten om snel met de huisarts te overleggen, vergat je waarom je kwam of ging de ziekte spontaan over. 

Na drie van deze enlightening ervaringen besloot ik mezelf lijfelijk van deze treurige speelveld te verwijderen. Ik vond gelukkig snel een andere knappe kop in de geneeskunst, die op een verbijsterende manier ogenblikkelijk de diva in mij erkende en haar van de nodige attentie voorzag. Als ik op een bange ogenblik de stap naar zjn praktijk neem, is hij binnen 2 1/2 minuut door mijn probleem heen, heeft hij de benodigde medicatie cq verwijzing in mijn handen gedrukt, en vraagt hij de rest van de bezoekstijd mijn mening over cruciale questies van de politiek, de literatuur, of de kunst. Waarbij hij aanmoedigend knikt, en af en toe een prangende tegenwerping waagt. Aan de balie zit zijn vrouw. Zij heeft in dikke letters boven op mijn dossier geschreven: ALS EEN DIVA BEHANDELEN. Van die kant heb ik dus niets te vrezen. Nu de rest van de wereld nog.

Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

De Nieuwendijk

We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen. ...

(lees meer)

Dorp

Toen ik 28 jaar geleden hier neerstreek, na in megapolen als Parijs en Tokio te hebben gewoond wist ik zeker: dát niet meer. Het moest iets kleiners worden, iets intiemers, iets waar je bekenden spontaan op straat tegenkwam. Het werd Amsterdam: het dorp der dorpen, maar toch kosmopolitisch ...

(lees meer)

Afterparty

img: Paul Schaaps Op facebook werd uitgebreid getamtamt voor de expo van Arturo Vega in Bacardi op de Oudezijds Voorburgwal. Ik had nooit van Arturo Vega gehoord, maar naar de genodigdenlijst te oordelen, was dat duidelijk een misser van mij. Tout underground Amsterdam zou...

(lees meer)

Halloween op de begraafplaats

Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht. Het was zo'n avond dat je j...

(lees meer)

Pop-up dingen

Tegen Sinterklaas werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw verschijnsel: de pop-up winkel. In de Linnaeusstraat was er opeens één. Tot en met Kerst kon je er cadeautjes kopen. Bijzondere cadeautjes wel te verstaan: liefst van biologisch dynamische oorsprong, of - hoe heet het tegenwoo...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

De weg naar de Dam

Sinds een jaar of zo loop ik. Ik heb de fiets aan de wilgen gehangen. Te druk, 020-centrum-centrum-oost, te aso, te veel stress. Nu ik loop geef ik te pas en te onpas advies aan verdwaalde toeristen: "Are you looking for something?" De toeristen weten dat inmiddels, en komen helemaal uit he...

(lees meer)

Big Mama

Waarom, in godensnaam, waarom ben ik me hier in Amsterdam komen vestigen? Uit alle mooie, bruisende steden waar ik mijn jonge jaren sleet, waarom uitgerekend Amsterdam? Het antwoord is simpel en vaag tegelijk. Omdat Amsterdam de liefde van mijn leven was. Ik voelde het meteen. Bij minuut 1. Ik re...

(lees meer)