De windturbines van de Prins Hendrikkade

27 September 2015



Een gevoel voor eeuwigheid, dat een zeer prettige is, althans, dat ervaar ik, krijg ik van het niet hebben van afspraken. Één van de geijkte afspraken is het boeken van je zomervakantie. In Nederland is er in de zomer al jaren een run op de transportmiddelen. Als vlooien van een net gedruppelde kat vluchten de inwoners dan zo ver mogelijk weg van hun habitat.

Lange tijd is het me gelukt om te ontsnappen aan het eeuwigheidsmonster met zijn vakantiehuisjes en zijn vluchtarrangementen. Ik deed gewoon niet mee. Ik ging nergens heen. Maar eind augustus dit jaar, ja eind augustus, had mijn zus al een mogelijkheid voor de volgende zomervakantie geopperd, en in september mijn vader en mijn zoon. Daar is mijn visioen op de oneindigheid gegaan.

De eeuwigheid ligt ook in de ruimte. Onze blik rustend op de verre horizon geeft ons een indruk daarvan.
Daarom zijn die windmolens in het IJsselmeer ook niet goed. Het is niet enkel een kwestie van esthetiek, het gaat om dat lekkere gevoel (de estheten zullen tegenwerpen dat esthetiek die functie sowieso heeft). Van eeuwigheid. Van ik kijk zo ver ik kan en zie helemaal niets. Ergo daar ís niets. Dat geeft veel rust. Zeker als op dat moment een golfje IJsselmeerwater aan je voeten komt sterven. En nog één, en nog één.

Op dat moment laat je je economische zucht varen.

Op kleinere schaal ook. De eerste woning die ik betrok stond aan de Prins Hendrikkade. Als ik uit mijn post-middeleeuwse ramen keek zag ik de 10-baans weg. Omzoomt door een romantische ventweg begroeid met eeuwenoude bomen. Een rij burlesque schepen in pianoligging, op een meer, en daar ver aan de overkant, achter een heus Chinees paviljoen in aanbouw (ik heb de bouw meegemaakt!) een zooitje loodsen uit het ijzeren tijdperk. 

Dat gaf een gevoel van eeuwigheid.

Dat meer, die loodsen daar ver weg aan de overkant. Waar je nooit ging, want bedrijven met hekken (wist jij veel dat je daar wel mocht, om brieven te posten bijvoorbeeld, want één van die loodsen was werkelijk de Post. De echte, de triage zelfs.)

Een paar jaar geleden hebben ze daar een enorme boulevard van gemaakt. Compleet met design café's en een rivier toeristen + het obligate feel good-project, de bibliotheek, high tech, luxueus en uiteraard zonder boeken (of misschien hebben ze ze wel maar daar komt niemand voor, en die zijn sowieso onzichtbaar). En het conservatorium.

En dáár zit het m in. Dat conservatorium. Dat vermaledijde conservatorium heeft mij mijn eeuwigheidsgevoel van de Prins Hendrikkade afgepikt. Met zijn kapsonesbord met die koeienletters van 2 meter hoog elk. Die ik vanaf de overkant van het water zie. Elke. keer. Die daar pontificaal hangen te bewijzen dat het HEUS NIET ZO VER IS HOOR en die nooit meer weggaan. Die klote letters van dat klote conservatorium. De windturbines van de Prins Hendrikkade.


- Aanraders -

Farewell Fifi

Fifi l'Amour is hemelende. Fifi was een fenomeen. Een Amsterdams fenomeen, kun je rustig zeggen, al kwam ze uit Australië. Een zangeres met een burlesque-avant-la-lettre uitstraling, die acteerde als ze zong. Haar mimiek was ongeëvenaard: nu eens wierp ze vluchtig een been in de ...

(lees meer)

Licht & Geluid

Het is stil op de wereld. Als ons lichaam niet geoutilleerd was met technologie die verder compleet nietszeggende golfjes in wat wij als geluid begrijpen voor ons vertaalde, dan hoorden wij niets, net zo min als de bomen, de stenen, de lucht en alles wat op deze aardkloot geen hamer en trommelvlies ...

(lees meer)

Arthur IJzerdraat

Oh Lord won't you buy me a Mercedes Benz; My friends all drive Porsches, I must make amends. Janis Joplin Behalve de man, die de Sarphatistraat de mooiste plek van Europa vond, heb ik nooit een wonderlijker kerel gekend dan Arthur IJzerdraat. Het groots...

(lees meer)

11-9

Mijn zoon komt thuis:"Het is vandaag 11 september! We hebben op school geleerd over de vliegtuigen in de torens." Volgt een weergave van de les over de aanslag op het WTC in New York. En dan de fatale opmerking:"Ik vraag me de hele tijd af hoe ze nou met pistolen in het vliegtuig konden komen."Mijn ...

(lees meer)

Bijzondere Amsterdammers: Erik de Vries

Ploink! ploink! "HEROIN... is mijn wife... HEROIN... is my life" - de tandeloze haveloze junk in vodden schaafde driftig op zijn gitaar. Niet helemaal tandeloos: hij bezat nog twee voortanden, die slap en grijsgeel hingen. Op een boot op de Wittenburgergracht zaten de aanwezigen rondom de ...

(lees meer)

Provokenners vergeten Jasper Grootveld

In de Volkskrant wéér een artikel over Provo waar Jasper niet in voorkomt. In het artikel (van Sander van Walsum, 13 mei 2017 http://s.vk.nl/e-a4494555/ ) worden zogenaamde kenners van Provo geciteerd . Met name over de liquidatie van Provo in 1967 is Robert Jasper Grootveld (w&eacu...

(lees meer)

Modebeest

Ik lig heus niet de hele tijd te chillen. Soms doe ik ook wat. Zoals afgelopen zondag naar de überelitaire modeshow van couturière Colette van Landuyt togen, ergens in de oude polder.Voor de gelegenheid moest ik getooid in kleding van de ontwerpster, en in juwelen van society goudsmit Brigitta Sue...

(lees meer)

BREXIT!

BREXIT! Dit zijn historische tijden. De portee brengt me terug in de tijd, naar november 1989. Ik woonde toen op de Wittenburgergracht op mijn zelf geknoopte drijvende eiland, met mijn 1 jaar oud zoontje de Blauwbilgorgel. Op een mini-zwartwit-televisieschermpje van 10x10cm zag ik de uitzinnige me...

(lees meer)

Uchi

Dat die merkwaardige homo uit de onvolprezen serie Op zoek naar Frankrijk de laatste overgebleven Bretons sprekende Bretonse opa zo ver kreeg dat hij nota bene een exponent van die verfoeilijke stad één van de kernbegrippen uit de Bretonse taal ging uitleggen mag een klein wonder heten...

(lees meer)