De serieduwer

25 April 2011



Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauwd, één voor één in een poeltje van bier en maagzuur. Plof. Plof. Hij begon zich lekkerder te voelen. Niet dat het een slechte avond was geweest, nee. Hij voelde zich gewoonlijk niet zo goed de laatste tijden. "Hij zit niet lekker in zijn vel" zei zijn moeder dan.

Hij gooide het leeg bakje in de goot en wilde gaan lopen. Hij bevond zich in de Leidsebuurt, en hij moest nog helemaal naar Noord op de scooter. Dat moest dan maar. Dat deed hij zo vaak. Hij zette zich in beweging. Waar had hij ook weer zijn scooter geparkeerd? Was het nou voordat hij naar.. naar... hoe heette dat café ook al weer? Of was het daar weer voor? In zijn hoofd was hij aan het zoeken, zijn grote lijf volgde. Het plein was desolaat, zo midweeks na sluitingstijd. Hij bereikte het water achter het Max Eeuwenplein. Daar stond een kerel te bellen. Hij lachte. Hij zag er verzorgd uit. Hij had vast een fijn leventje, hij was zeker gelukkig, gelukkiger dan hij. Hij had een klote leven, met zijn klote ouders in hun klote Noord, zijn klote baantje, zijn klote vriendin die hij niet had. Nee, die kerel stond hem niet aan. Wat een opschepperige kleding ook nog. Dure merken, hij had het zeker voor elkaar. Hij was nu vlak achter hem. "Als ik nu een duwtje geef..." opperde Jorn grinnikend tegen zichzelf "een heel klein duwtje... Net als toen, bij die andere bijdehant op het Damrak die aan het plassen was..." Zijn handen waren al vanzelf uit zijn broekzakken gekomen, en strekten zich voor hem uit. Als een robot heeft hij de laatste stappen genomen, een twee drie vier. De man hoorde hem niet, hij was diep in gesprek. "Met zijn lekkere mokkel zeker" fluisterde het in Jorn's oor.

Plons.

Het duurde even voordat zijn kop weer uit het water stak, met twee handen die om de beurt de lucht in vlogen: "Help!". Maar Jorn was alweer verder, op weg naar zijn mooie scooter en zijn fijne Noord met zijn lieve ma en pa, met zijn makkie van een baantje en zijn vriendin die hij snel krijgen zou.



Deze column is eerder op AT5 gepubliceerd
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

Kleuter

>Hallo, ik ben een kleuter, een kleuter in Amsterdam. Ik ben hier geboren, op de Middenweg, tegenover de feestwinkel. Ik ga overal mee met mijn mammie en mijn pappie. Lopend aan de hand van een van mijn ouders, of op de fiets. Daarop hebben mijn ouders allebei een speciaal stoeltje voor mij gemaakt....

(lees meer)

R.E.N.Z.

U moet weten: ik ben geen circusfan. In tegendeel. Beelden op TV van opgetuigde paardjes in een ronde zandbak of van olijke clowns die elkaar met water besproeien zijn voor mij acute zapmomenten. Ook ben ik en jaar of 10 geleden naar een circus geweest – een onderneming die mij in mijn vermoed...

(lees meer)

Surf dudes

Wist u dat Amsterdam zijn eigen Malibu beach heeft, compleet met coole strandkotten om te loungen en knappe surf dudes die nonchalant paraderen, hun surfplank onder de arm, hun krappe wetsuits tot gevaarlijk sexy laagtes uitgerold? In Wijk aan Zee bevindt zich die bijzondere plage, bij de Noordpier...

(lees meer)

Krakers en loempia's

Voor mijn werk moet ik vaak in de Stopera zijn. Zo ook afgelopen dinsdag. Vrolijk stap ik de brede hal binnen, met het glazen dak en de buitenmaatse terracotta potten met heuse bomen erin. Ik ruik kruit. Maar niemand rent in paniek, er is überhaupt niemand, dus ik loop gewoon verder en denk er niet...

(lees meer)

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

Big Mama

Waarom, in godensnaam, waarom ben ik me hier in Amsterdam komen vestigen? Uit alle mooie, bruisende steden waar ik mijn jonge jaren sleet, waarom uitgerekend Amsterdam? Het antwoord is simpel en vaag tegelijk. Omdat Amsterdam de liefde van mijn leven was. Ik voelde het meteen. Bij minuut 1. Ik re...

(lees meer)