De Reagering (1)

20 Juli 2011



Woord vooraf van de Nurksredactie:
In 1982 deed de Reagering mee aan de gemeenteraadsverkiezingen van Amsterdam. Lijsttrekker van de Reagering was Mike von Bibikov, een ex-reclameman met een charisma waarmee je doden kon wekken. Gewapend met een klappertjespistool en een megafoon overrompelde hij Amsterdam met leuzen als ‘Den Haag het land uit, te beginnen uit Amsterdam’, en ‘Wij beloven niets – en daar houden wij ons aan’. Met Bibikov als frontman groeide de Reagering uit tot een one issue-partij: kernwapens het land uit. Maar de Reagering was in beginsel veel meer. Oud Zeikwijf, wier goede vriend de Adeldude het allemaal van dichtbij heeft meegemaakt, vertelt. WAARSCHUWING VOORAF: DIT ARTIKEL BEVAT UNIEK ARCHIEFMATERIAAL!

Amsterdam, maandagochtend 10 uur. De Adeldude en ik hebben afgesproken op een zonovergoten terras. As we speak staat de bekende sneltekenaar en karikaturist Stanley Heinze, tekenaar van een van de affiches van de Reagering, geheel toevallig zijn fiets vast te maken aan de overkant. Hij fietst dus nog, wat je gerust een prestatie kunt noemen. Stanley is namelijk 2 m lang en 350 kilo, schoon aan de haak.

De Adeldude had mij al eens verteld over de Reagering, die knotsgekke politieke partij van de jonge jaren ’80 en daar wou ik meer van weten. Ik had namelijk ondertussen informatie opgehaald bij het Internationaal Instituut voor Sociale Geschiedenis, en wat ik daarin had aangetroffen gaf hetzelfde beeld als wat voor de rest online te vinden was: dat Mike von Bibikov dé man achter de Reagering zou zijn. Volgens de Adeldude was dat niet helemaal waar. Bibikov kwam pas later in de picture. Het brein achter de Reagering was Don Bierman.

In 1981 had Don al eens zijn idealitaire overheid uitvoerig beschreven in een dik traktaat in Rousseau-stijl. Hij belegde vergaderingen met aanhangers (Nicky, Frank, Hildo, Daniël, Wouter, Jos, David, Marq, de Adeldude e.a.) om zijn visie te ontvouwen en zijn doel duidelijk te maken: deelname aan de Gemeenteraadsverkiezingen van 2 juni 1982. De locaties waren opzienbarend. Er werd vergaderd in het Paleis op de Dam, bijvoorbeeld. Na een tijdje kwam Mike von Bibikov naar een van die vergaderingen, in de muziekkapel in het Vondelpark. Daar introduceerde hij zichzelf (het kan heel goed dat het toen al met een megafoon was). Don kende Mike von Bibikov, die in de reclame werkte, en haalde hem binnen als PR-man.

Bibikov was geniaal als PR-man. Don Bierman was geniaal als strateeg. Hij wist van zichzelf dat hij met zijn grijsmuizige voorkomen nooit enige indruk zou maken. Bibikov, daarentegen had een charisma om de doden te wekken. Lang, mager, een neus als een mes, die eeuwige gleufhoed op zijn ernstige kop, de ouderwetse regenjas, het bruine stoffen koffertje in de hand, bulderend in zijn megafoon: hij maakte furore. Don Bierman schoof al snel Bibikov als frontman naar voren. Maar Mike, hoe charismatisch hij ook was, was niet de oprichter. Dat was Don Bierman.

De Adeldude hield van het utopische van zijn idee. Dat je niet deel hoefde uit te maken van de maatschappij waarin je toevallig leefde. Er zou een staat ontwikkeld moeten worden die boven, buiten en binnen de reeds bestaande staat zou bestaan. Een extra staat waarvoor je je kon inschrijven. Als burger, als onderdaan. Don had aan alle mogelijke punten van zijn ideale staat gedacht: overheidsdiensten, defensie, milieu, gezondheidszorg, you name it. De essentie van de Reagering volgens de Adeldude (vóór het tijdperk Bibikov) was dat je je niet verzette tegen de bestaande macht, maar dat je daarvoor iets in de plaats stelde, zonder je af te zetten dus.

In die bewuste vergadering in het Vondelpark veranderde Mike von Bibikov de Reagering in een one-issue-partij (anti-kernwapens), terwijl de doelstelling van Don veel breder en oneindig veel interessanter was. Don heeft dit later verdrongen, en Mike von Bibikov ging het nageslacht in als dé oprichter en hét gezicht van de Reagering. Het enige exemplaar van het oprichtingstuk dat ik nog kan traceren is in de brand van de Deo Volente, de toenmalige boot van de Adeldude, verloren gegaan. Ik kan dit feit dus niet hard maken.

Er zijn wel aanwijzingen. Een envelop van de Reagering uit de oertijd geseald met de zegel van Don, bijvoorbeeld. In een artikel van Henk Hanssen (22 februari 1982/Volkskrant) staat bovendien: “Student Don Bierman (22) heeft het wonder Von Bibikov ontdekt voor de politiek.” Een geniale vondst was het inderdaad, dat staat vast. Bibikov bedacht de ene oneliner na de andere. De beginselverklaring staat er vol mee: “Den Haag het land uit, om te beginnen uit Amsterdam”, “Grote Plannen! Hoge Idealen!”, “We eisen: het algehele gebruik van uw bevattingsvermogen”, “We beloven niets en daar houden wij ons aan”. Dat laatste had zelfbenoemde partij-ideoloog de Adeldude in beginsel bedacht; hij had tot onderdeel van de ideologie gemaakt dat zij het binnen de partij nergens over eens hoefden te zijn.

Dat waren nog eens kreten. Ze waren hip en provocatief, en kregen gauw volop publicity. Toch vallen ze in het niets naast de doordringende woorden van Don Bierman: “We zijn niet een idealistisch kraakpartijtje. Ons doel is de Wereldregering.”




Binnenkort deel 2. Scroll naar beneden voor het unieke archiefmateriaal.


`


Het partijprogramma!! Supergaaf! Klikken voor groter.







Eerder gepubliceerd op AT5 en Nurks.

- Aanraders -

Deo Volente

Mijn oudste vriend D. is van adel. Hij heeft een naam van hier tot Tokio die hij uit nederigheid, praktische overweging, of zelfs luiheid, zo u wilt, op spijtige wijze afkort tot een hapklare en kapsonesloze brok.Zijn vader was psychiater en zijn moeder de eerste westerse boeddhist die ik ooit tegen...

(lees meer)

De Dood van Dr. Rat

Dr. Ratde punker des vaderlands is weer springlevend. Op 29 juni werd zijn dood herdacht, voornamelijk door de lancering van het jongste boek van journalist Martijn Haas die zich aan zijnbiografieheeft gewaagd, nadat hij vorig jaar een boek aan de knotsgekke kunstenaarsgroepering Stads Kunst Gueri...

(lees meer)

De Spoken uit het Verleden: Taartje

"De Spoken uit het Verleden": zo noem ik de wezens die een schaduw op mijn bestaan hebben geworpen, en aan wie de herinnering mij steevast een knoop in de maag legt. Al wordt dat laatste minder met de jaren, het moet gezegd. Je groeit er overheen, zoals met al het nare des le...

(lees meer)

Fabiola is dood

Vannacht is Fabiola overleden in Sint Jacob. De flamboyante Fabiola, levend kunstwerk, Marie de la Nuit, Cinderella, La Reine de Paris, Fabiola di Atlantis, voormalig boegbeeld van de nachtburgemeesters van Amsterdam, is niet meer onder ons. Vier decennia was Fabiola (Peter van Li...

(lees meer)

De Indiaan

Van alle leuke gekke vrienden is er niemand die ik meer erkentelijk ben dan Erdwin Spits.Ik ontmoette Erdwin in 1983 toen ik voor het eerst voet zette in Amsterdam, op de boot van wie later een van de grote liefdes van mijn leven zou worden. Hij zat aan de tafel een shaggie met wiet te draaien. De ...

(lees meer)

Bijzondere Amsterdammers: Daniël Groen

Ik heb gekke figuren ontmoet in mijn leven maar er is er eentje die de wedstrijd met een kilometer voorsprong wint, eentje die de vlag op de Everest mag planten: Daniël Groen. Daniël Groen vond zichzelf geniaal. Hij kon aardig schilderen (had een of andere kunstacademie gevolgd) en was zo gek a...

(lees meer)

Broodje

Ik kwam net van ziekenbezoek bij Fabiola in het OLVG en was niet in opperbeste stemming. Het stelselmatig verdwijnen van alles wat apart was aan Amsterdam is mij een doorn in het oog. In het geval van Fabiola is het de natuurlijke gang van zaken, maar voor de rest... Hoe kun je het a...

(lees meer)

Lof der Loser

Ik kan het woord loser niet meer horen.Toen ik jong was en deze benaming nog niet uit de VS was overgewaaid, wemelde het van zulke types in Amsterdam. Het waren gezellige jongens en meisjes, mannen en vrouwen, en ook bejaarden, die niet voor de heb gingen, maar hun leven in het teken van relaxed en ...

(lees meer)

Herkeuring

Johannes van Dam had er lovend over geschreven in Het Parool, en het bevond zich werkelijk om de hoek - ik had er naar toe kunnen zwemmen - dus besloot uwe Ouwe Zeikwijf het dunnetjes over te doen. Een herkeuring van Rosa & Rita dus. Er was plaats. Dat is op zich een wonder. Zodra een eetg...

(lees meer)