De plant

1 Mei 2018



Hoe ik hier terecht was gekomen wist ik niet meer. Het laatste wat ik me herinnerde was dat ik een laptop had opengeschroefd om een onderdeel te vervangen. Blijkbaar mocht dat niet meer in de nieuwe wereldorde.

 

Opeens woonde ik hier, in een kamertje op de begane grond. Voor mijn deur, aan het gezamenlijke plein, had ik een plant in een buitenmaatse terracotta pot. Daaronder 3 schotels, op elkaar gestapeld, brokkelden af. De potaarde die ze was gaan vullen was zichtbaar. In deze steriele omgeving gaf de aanblik mij steun. Het had iets nostalgischs, als een vervallen muurtje van toevallige stenen in het berglandschap van mijn jeugd. Zeldzame emoties: een kostbaar, want schaars goed in mijn rap krimpend universum.

 

Op een ochtend kwamen de broeders. Zwijgend raapten ze de onderzetters op en namen ook de plant weg. Hun norse, gesloten en onverbiddelijke gedrag werd me te veel. Ik stond op, liep naar de washok en haalde mijn kleren van de lijn.

“Wat ben jij aan het doen?” vroeg de verantwoordelijke.

“Ik ga hier weg.” zei ik. “Ik hóef hier niet te zijn.”

Ze liep weg. Ik volgde haar naar de balie waar ze haar jas aan en haar hoedje op deed. Haar shift zat erop, ze maakte zich klaar om naar huis te gaan.

“Er moet mij van het hart dat u zo niet met mensen om kunt gaan. Mijn plant weghalen, zonder communicatie, alsof jullie mij bezaten.”

Ze ging door met zich af te melden.

“Jij fuckt met ons. Jullie, jullie fucken met ons.” Mijn middelvinger was opgestoken, wijzend naar mij.
 

Ik besefte dat ik dat beter niet kon zeggen.

Tags: fictie

- Aanraders -

De teloorgang der berusting

Tussen de vaardigheden die ik in mijn leven heb opgedaan, bevindt zich snel en foutloos boekhouden. Voor iemand met mijn soort hersenen een ware overwinning, waar ik trots op was, naast dat ik er profijt van heb gehad. Dat positieve gevoel was geen lang leven beschoren want aldra leerden machines he...

(lees meer)

Tinkebell

Katjienk! Hoorde u dat? Dat was Tinkebell die van haar voetstuk viel. Tot AVRO kunstuur was zij de heldin die taboe's doorbrak. Die onze dubbelzinnige houding ten opzichte van dieren bloot legde. Want, laten we wel wezen, we knuffelen onze huisdieren inderdaad kapot en tegeli...

(lees meer)

De Uitslover

Was u gister bij het Flevobad en zag u een uitslover vreselijk afgaan? Dat was ik. Als voormalige wedstrijdzwemster dook ik geroutineerd van het startblok en borstcrawlde ik me een weg naar de overkant, in sprinttempo. Bij 3/4 aangekomen verdronk ik. Niet echt, uiteindelijk, maar het scheelde weinig...

(lees meer)

A Room of one's Own

"A woman must have money and a room of her own if she is to write fiction"Virginia Woolf, A Room of One's Own, 1929Virginia Woolf had een belangrijke tip voor de gebonden (schrijvende) vrouw: bewaar je eigenheid door midden van een eigen plek, waar je je terug kan trekken wanneer je dreigt kopje ond...

(lees meer)

Een rustige dag aan zee

Staat het op mijn voorhoofd geschreven? Feit is dat mij constant van alles gebeurt. Een suïcidaal wezen beslist zich voor de trein te werpen? Dan steevast voor de mijne. Elke keer dat ik denk: de gekke tijden zijn over, is het raak. Ik hou van rust. Dat wil zeggen: ik kan niet teg...

(lees meer)

Tokyo

Japan, daar weet ik een en ander van. Ben er veel geweest, in allerlei gedaantes en posities. Eerst als geprivilegieerde student op een internationale universiteit voor rijkelui's kinderen. Tot dan toe had ik op een universitair instituut in Frankrijk gestudeerd, een pontificaal gebouw uit de...

(lees meer)

De Magische Blik

Je hebt de magische blik nodig om de mensen boeiend te vinden. Zonder de magische blik zijn wij toch allemaal stakkers die tegen de klippen op ploeteren tot we als een berg rottend vlees op een mortuariumplank eindigen. Maar als je een beetje enthousiast bent, en de soortgenoten speciale hoedanig...

(lees meer)

Punk in Tokyo

Ik was punk. Al heel jong afgestudeerd in de bedrijfseconomie kon ik me maar niet dwingen om een baan in die sector te gaan zoeken. Op het Universitair Instituut waar ik studeerde was ik een vreemde eend in de bijt; ik merkte duidelijk dat de anderen beter geschikt waren voor banen in het bedrijfs...

(lees meer)

Fraude

In de meivakantie moest ik van nr.2 met hem naar Gamemania om te getuigen dat hij zijn oude games mocht verkopen. Het baliejongetje keurde de schijven, scanned ze en vroeg naar mijn ID. Terwijl ik het stukje plastic overhandigde kreeg ik een helderheidsmoment. “Wat ga je met mijn ID doen?...

(lees meer)