De Nieuwendijk

29 Oktober 2012



 
 
We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen.
 
Tot nu toe lukte het vrijwel altijd een rustige dag te kiezen: in de vroege ochtend van een doordeweekse dag, als ze eens geen school had. Beslist geen woensdagmiddag, die zijn de hel. Nu dat ze op het gymnasium zit, met daarnaast een tijd slurpende hobby en een weide kring vriendinnen die ook aandacht zuigen, heeft ze nooit meer tijd. Dus lopen wij samen een poepiedruk Damrak over. Naar de Nieuwendijk.
 
Ik zie mezelf lopen, geklemd tussen mijn voor- en nagangers. Als die langzamer gaan ga ik ook langzaam. Als ze versnellen volg ik gedwee. Als ze plots stoppen voor een etalage bots ik tegen ze aan. In de Newyorker en de Cool Cat knalt de hippe muziek tegen mijn trommelvlies. In de puberafdeling van H&M zijn de vier pashokjes bezet door gezinnen met een berg kleren tot halverwege het plafond. We staan in lange rijen. Om te passen, om te betalen.
 
Normaal word ik hier agressief van. Nu vind ik het niet erg. Mijn etherische ik zweeft boven de meute. Ik lig op de rug op een mollig wolkje dat meedeint boven de kudde. Mijn rechtervoet boven mijn linkerknie, een takje gras tussen de tanden geklemd, ik zuig aan het sappige uiteinde, kijk naar de strak blauwe lucht en strek me nogmaals uit.
 
 
Op AT5.nl en Nurks gepubliceerd.
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Pop-up dingen

Tegen Sinterklaas werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw verschijnsel: de pop-up winkel. In de Linnaeusstraat was er opeens één. Tot en met Kerst kon je er cadeautjes kopen. Bijzondere cadeautjes wel te verstaan: liefst van biologisch dynamische oorsprong, of - hoe heet het te...

(lees meer)

De kassière van de Blokker

Over de houding van de Nederlandse winkelier ben ik over het algemeen niet te spreken. Bot, nors en afblaffend, daar heb je het mee samengevat. Meestal zijn het de mannelijke exemplaren. De vrouwen doen het vaak beter, qua klantvriendelijkheid. Niet altijd, maar vaak. Maar zo goed als de kassièr...

(lees meer)

Openhuizendag

Het is vandaag zaterdag 31 maart 2012, Openhuizendag. Dus trekken wij, Mijnheer Oud Zeikwijf en ik, erop uit om de huizen te bezichtigen waar we al tijden nieuwsgierig naar zijn. Dat kan vandaag! We moeten een keuze maken qua buurt. IJburg lijkt ons een goeie. Allemaal kekke gebouwen op een stel ver...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

De Macht van de Panterlegging

Al heb ik modieuse genen, ze komen niet of nauwelijks tot uitdrukking. Sinds jaar en dag loop ik in dezelfde cargobroek, die ik een keer per 5 jaar per 10 tegelijk bij C&A insla, om van het vreselijke karwei dat shoppen heet af te zijn. Een Surinaams-Hindoestaanse vriendin is dat een doorn in he...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

Krakers en loempia's

Voor mijn werk moet ik vaak in de Stopera zijn. Zo ook afgelopen dinsdag. Vrolijk stap ik de brede hal binnen, met het glazen dak en de buitenmaatse terracotta potten met heuse bomen erin. Ik ruik kruit. Maar niemand rent in paniek, er is überhaupt niemand, dus ik loop gewoon verder en denk er niet...

(lees meer)