De kassière van de Blokker

20 December 2011



Over de houding van de Nederlandse winkelier ben ik over het algemeen niet te spreken. Bot, nors en afblaffend, daar heb je het mee samengevat. Meestal zijn het de mannelijke exemplaren. De vrouwen doen het vaak beter, qua klantvriendelijkheid. Niet altijd, maar vaak.

Maar zo goed als de kassière van de Blokker vanmiddag lukt het niemand. Ze verdient de medaille voor de allerbeste winkelbediende van 2011, in heel Amsterdam en omstreken.

Het was 13 uur. Ik had eigenlijk moeten dutten maar moest nog van alles. Ik belandde in de Blokker, bij de kassa, met een stapel van zeker 10 DVD's die het kassameisje op moest zoeken in de la achter haar.
– Mogen die twee ingepakt? Het zijn cadeautjes
– Nou, mag ik u voor deze ene keer het papier meegeven? Het is zo vreselijk druk...
– Ja, tuurlijk
Ik kijk om: een rij tot het magazijn.
– Hoe kan dat nou? Net was het helemaal leeg
– We hebben twee dramaqueens gehad zonet.

Ik zeg tegen het kassameisje: 'Werk jij die rij maar eerst lekker af. Ik heb alle tijd.'
Ze werpt me een blik vol ongeloof en dankbaarheid met een 'Meent u dat nou?' op de koop toe. Ik knik en duw mezelf zo dicht mogelijk tegen de toonbank aan, om niet in de weg te staan van degenen die na het afrekenen de winkel willen verlaten. Een rilling van ontspanning ontstijgt uit de rij. De monden gaan van 10 over halfvijf naar 10 over 10. Opgewekt plempen de klanten één bij één hun koopwaar op de toonbank, die onderworpen wordt aan de lasergun van de kassière. Bliep bliep, kaartje in de gleuf, pincode ingetoetst. Volgende! Bliep bliep, een biljet van 50, hier uw wisselgeld. Bliep bliep, een vaas die schokvrij ingepakt moet. DRIIIIIINNNN de telefoon. Het is te druk, dus blijft hij rinkelen. Na 15 keer blèren stopt het. Bliep bliep. Stofzuigerzakken. “Ik wil hier graag een stofzuiger bij.” zegt de vrouw. 'Ik kan nu helaas niet van de kassa. Wilt u naar mijn collega toelopen?' DRIIIIIINNNNN! De beller denkt dat hij een verkeerd nummer heeft gedraaid en probeert het nog een keer... nog 15 keer. 'MEVROUW!' roept een klant van achter een stellage. 'Waar zijn de aluminium dingetjes om de kaarsen in te doen?' 'MAG IK WAT VRAGEN?' zegt een ander 'Jullie hadden toch dat groene spul om er dingen in te steken?' 'Daar en daar' antwoord de kassière geduldig. Bliep bliep. 'Oase heet het geloof ik' roep ik er nog wijsneuzig achteraan. Bliep bliep. De dame verdwijnt op zoek naar oase.

Als de rij dreigt op te lossen vult zij zich weer aan. Alle zin om van deze kostelijke observatiepost weg te gaan heeft mijn lijf verlaten. Ik knik nogmaals goedkeurend naar het meisje, dat zich moedig door het werk heen slaat. Ze is nog steeds de rust zelve. Ze presteert het om te lachen tegen de klanten. 'Ik was al een kwartier geleden gaan gillen' zeg ik tegen een oudere vrouw die haar rollator voortduwt. Ze lacht: 'Zekers! Maar dat heb ik vanmorgen al gedaan, ik mag nu niet meer.' 'Uw quotum is op' vul ik aan.

Kortom: het was weer eens een vrolijke bedoening, en dit in Amsterdam, midden op een doordeweekse dag, in een winkel tjokvol klanten op cadeaujacht voor de Kerst. Kom daar maar eens om!




Op AT5 gepubliceerd.
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Halloween op de begraafplaats

Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht. Het was zo'n avond dat je je ve...

(lees meer)

De Nieuwendijk

We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen. To...

(lees meer)

Dorp

Toen ik 28 jaar geleden hier neerstreek, na in megapolen als Parijs en Tokio te hebben gewoond wist ik zeker: dát niet meer. Het moest iets kleiners worden, iets intiemers, iets waar je bekenden spontaan op straat tegenkwam. Het werd Amsterdam: het dorp der dorpen, maar toch kosmopolitisch ...

(lees meer)

Pop-up dingen

Tegen Sinterklaas werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw verschijnsel: de pop-up winkel. In de Linnaeusstraat was er opeens één. Tot en met Kerst kon je er cadeautjes kopen. Bijzondere cadeautjes wel te verstaan: liefst van biologisch dynamische oorsprong, of - hoe heet het te...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

De weg naar de Dam

Sinds een jaar of zo loop ik. Ik heb de fiets aan de wilgen gehangen. Te druk, 020-centrum-centrum-oost, te aso, te veel stress. Nu ik loop geef ik te pas en te onpas advies aan verdwaalde toeristen: "Are you looking for something?" De toeristen weten dat inmiddels, en komen helemaal uit he...

(lees meer)