De kassière van de Blokker

20 December 2011



Over de houding van de Nederlandse winkelier ben ik over het algemeen niet te spreken. Bot, nors en afblaffend, daar heb je het mee samengevat. Meestal zijn het de mannelijke exemplaren. De vrouwen doen het vaak beter, qua klantvriendelijkheid. Niet altijd, maar vaak.

Maar zo goed als de kassière van de Blokker vanmiddag lukt het niemand. Ze verdient de medaille voor de allerbeste winkelbediende van 2011, in heel Amsterdam en omstreken.

Het was 13 uur. Ik had eigenlijk moeten dutten maar moest nog van alles. Ik belandde in de Blokker, bij de kassa, met een stapel van zeker 10 DVD's die het kassameisje op moest zoeken in de la achter haar.
– Mogen die twee ingepakt? Het zijn cadeautjes
– Nou, mag ik u voor deze ene keer het papier meegeven? Het is zo vreselijk druk...
– Ja, tuurlijk
Ik kijk om: een rij tot het magazijn.
– Hoe kan dat nou? Net was het helemaal leeg
– We hebben twee dramaqueens gehad zonet.

Ik zeg tegen het kassameisje: 'Werk jij die rij maar eerst lekker af. Ik heb alle tijd.'
Ze werpt me een blik vol ongeloof en dankbaarheid met een 'Meent u dat nou?' op de koop toe. Ik knik en duw mezelf zo dicht mogelijk tegen de toonbank aan, om niet in de weg te staan van degenen die na het afrekenen de winkel willen verlaten. Een rilling van ontspanning ontstijgt uit de rij. De monden gaan van 10 over halfvijf naar 10 over 10. Opgewekt plempen de klanten één bij één hun koopwaar op de toonbank, die onderworpen wordt aan de lasergun van de kassière. Bliep bliep, kaartje in de gleuf, pincode ingetoetst. Volgende! Bliep bliep, een biljet van 50, hier uw wisselgeld. Bliep bliep, een vaas die schokvrij ingepakt moet. DRIIIIIINNNN de telefoon. Het is te druk, dus blijft hij rinkelen. Na 15 keer blèren stopt het. Bliep bliep. Stofzuigerzakken. “Ik wil hier graag een stofzuiger bij.” zegt de vrouw. 'Ik kan nu helaas niet van de kassa. Wilt u naar mijn collega toelopen?' DRIIIIIINNNNN! De beller denkt dat hij een verkeerd nummer heeft gedraaid en probeert het nog een keer... nog 15 keer. 'MEVROUW!' roept een klant van achter een stellage. 'Waar zijn de aluminium dingetjes om de kaarsen in te doen?' 'MAG IK WAT VRAGEN?' zegt een ander 'Jullie hadden toch dat groene spul om er dingen in te steken?' 'Daar en daar' antwoord de kassière geduldig. Bliep bliep. 'Oase heet het geloof ik' roep ik er nog wijsneuzig achteraan. Bliep bliep. De dame verdwijnt op zoek naar oase.

Als de rij dreigt op te lossen vult zij zich weer aan. Alle zin om van deze kostelijke observatiepost weg te gaan heeft mijn lijf verlaten. Ik knik nogmaals goedkeurend naar het meisje, dat zich moedig door het werk heen slaat. Ze is nog steeds de rust zelve. Ze presteert het om te lachen tegen de klanten. 'Ik was al een kwartier geleden gaan gillen' zeg ik tegen een oudere vrouw die haar rollator voortduwt. Ze lacht: 'Zekers! Maar dat heb ik vanmorgen al gedaan, ik mag nu niet meer.' 'Uw quotum is op' vul ik aan.

Kortom: het was weer eens een vrolijke bedoening, en dit in Amsterdam, midden op een doordeweekse dag, in een winkel tjokvol klanten op cadeaujacht voor de Kerst. Kom daar maar eens om!




Op AT5 gepubliceerd.
Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Krakers en loempia's

Voor mijn werk moet ik vaak in de Stopera zijn. Zo ook afgelopen dinsdag. Vrolijk stap ik de brede hal binnen, met het glazen dak en de buitenmaatse terracotta potten met heuse bomen erin. Ik ruik kruit. Maar niemand rent in paniek, er is überhaupt niemand, dus ik loop gewoon verder en denk er niet...

(lees meer)

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

Manuscripta

Joost Zwagerman stapte op zijn fiets richting het bruggetje dat de Westergasfabriek van de Haarlemmerweg scheidt. En die boomlange slungel die de hoek van de Bakkerswinkel om liep, was dat Renske de Greef? Geen twijfel mogelijk: ik was op de goede weg naar Manuscripta, de jaarlij...

(lees meer)

Stembureau 398

Wanneer ontmoet je nou een principiële niet stemmer? Op verkiezingsdag natuurlijk! En waar? In Zaal 100 in de Staatsliedenbuurt, waar je ouderwets voor een prikkie verrukkelijk kunt eten. Hij heet Jan en ik schuif bij hem aan met mijn kopje Thaise pompoensoep à 1 euro...

(lees meer)

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Afterparty

img: Paul Schaaps Op facebook werd uitgebreid getamtamt voor de expo van Arturo Vega in Bacardi op de Oudezijds Voorburgwal. Ik had nooit van Arturo Vega gehoord, maar naar de genodigdenlijst te oordelen, was dat duidelijk een misser van mij. Tout underground Amsterdam zou...

(lees meer)

Een echte kapitein

Hebbu al de nieuwe mode op het water waargenomen? Het Staande Varen? Het zijn voornamelijk kerels in de leeftijd 40-50 die dat doen - ik heb werkelijk nog geen één vrouw staande zien varen, terwijl ze toch aan een geweldige opmars zijn begonnen wat betreft het besturen van boten. De echte stoer...

(lees meer)

Kleuter

>Hallo, ik ben een kleuter, een kleuter in Amsterdam. Ik ben hier geboren, op de Middenweg, tegenover de feestwinkel. Ik ga overal mee met mijn mammie en mijn pappie. Lopend aan de hand van een van mijn ouders, of op de fiets. Daarop hebben mijn ouders allebei een speciaal stoeltje voor mij gemaakt....

(lees meer)

Brandgevaarlijk

De brandweer heeft onder leiding van vertrekkend commandant Caroline van de Wiel het roer omgegooid: brand blussen is passé. Brand voorkom je. Dus slaan ze ons om de oren met preventieve maatregelen die ze de komende maanden in persona bij u thuis komen controleren: hebben we wel allemaal brandmeld...

(lees meer)