De JR van de streek #2

17 Februari 2011







Hoe het met de JR van de streek verliep heb ik verzuimd u mee te delen. Hij kreeg van de zomer een hersenbloeding: een propje bloedvet had zich naar zijn brein begeven en daar schade aangericht. Een tijdje was het ongewis, maar hij is een beer van een vent, dus herstelde.

Met de Kerst zag ik hem: een schim van wat hij eens was. Een mager dingetje. Hij sliep een gat in de dag, en ’s nachts doolde hij door het huis, ongeleid projectiel zonder houvast op zoek naar een vergeten iets. Hij volgde mijn moeder als een hondje, overal waar ze naar toe ging. Zelfs als ze ons haalde en bracht, zetelde hij zich naast haar op de passagiersstoel, waardoor we krap kwamen te zitten. Geen grapjes meer. Geen tirannieke dwingelandij. Geen oeverloze uiteenzettingen van de wereld volgens mijn vader. Een apathische klomp vlees op de bank voor een TV die hij niet eens meer keek.

Ik had dan ook afscheid genomen in mezelf. Ik dacht: dit komt nooit meer goed. Hij is te oud.

Krap een maand later moest ik alweer naar mijn verre geboortestreek toe voor een begrafenis. Toen ik de oprit uitkwam was mijn verbazing groot: het leek wel een slagveld. Boomstammen per dozijnen in mootjes gehakt. Machines hier en daar. Stapels af te voeren materiaal. Mijn moeder kwam mij er zuchtend het fijne van leren: mijn vader was uit zijn lethargie gekomen.

Hij was alweer vol bouw- en slooplust met allerlei grootschalige projecten bezig. Opeens voldeed de ruimte (goed voor 4 auto’s) voor de deur niet meer. Met hun 50ste huwelijksverjaardag voor de boeg moest er een gigaparkeerterrein voor de vele gasten bijkomen. Mijn vader had eigenhandig en geheel tegen doktersvoorschiften (want nog steeds kwartblind) de cirkelzaag ter hand genomen en was het aangrenzende plukje dennenbos te lijf gegaan. Aangezwengeld door de adrenaline was hij vervolgens het grootschalig herschapen van het kapitale huis zelf aangevangen, te beginnen met zijn reusachtige badkamer, die een complete facelift moest krijgen.

In de 4 dagen dat ik gebleven ben, was hij of aan het bouwen of aan het slopen of aan het ouwehoeren. Ook betreurde hij regelmatig het gebrek aan sneeuw: hij had zo graag de latten eronder gebonden. Ik probeerde zijn grappen te noteren maar dat lukte niet: het waren er te veel. Tussendoor oefende hij zijn Italiaanse koor- en gospelgezang. Het moge duidelijk zijn: de JR van de streek is back.





Dit stukkie is eerder op Nurks verschenen.

- Aanraders -

De JR van de streek

Max J. Molovich zei eens: "Maar, Oud Zeikwijf, begrijp ik nu dat je vader een in Suriname werkzame Brabander is?" Afgezien van het feit dat mijn vader noch een Brabander noch in Suriname werkzaam is, Molovich did hit the nail. Mijn vader zou inderdaad van het kaliber van een in Suriname werkzame ...

(lees meer)

De mis

Ik stapte uit de bus bij de Mairie, een statig wit gebouw, ooit op de pontificaalste plek neergezet door een fel antireligieuze burgemeester, die het niet kon hebben dat kerken zo imposant waren. Het was bitterkoud. Na zoveel jaren in Nederland vergeet je hoe onbarmhartig het bergklimaat is. Ik me...

(lees meer)

Lange tanden

Toen ik een kwart eeuw geleden in Amsterdam aanbelandde zag het straatbeeld er anders uit. Je had wel wat Chinezen en Surinamers en een enkele verdwaalde Ghanees, maar dat was het een beetje. Voor de rest zag ik enkel oer-Nederlanders. Ze maakten veel indruk op me. Ze waren stuk voor stuk enorm lan...

(lees meer)

Door de lange gang van mahonie

Mijn zoon werd 15, een magisch getal. Hij sproot uit de argeloze kinderjaren door de weeïge baarmoederhals van de puberteit. Zijn kop stak al uit, hij kon een glimp van de volwassenheid vangen, zijn benen nog vast in de uterale warmte. We gingen uit eten. Zijn zus, zijn vader, é&eac...

(lees meer)

Spraakverwarring

Toen ik in het tweede jaar van mijn tweede studie zat, werd ik door een docent aangemoedigd mee te doen aan het prestigieuze concours "International Contest for Outstanding Students of the Japanese Language". Nooit gehinderd door zelfonderschatting toog ik spoedig naar de Laan van Ding...

(lees meer)

The time is always now

Over de rant van duizendpoot Douglas Rushkoff inVPRO Tegenlicht / Backlight In zijn boekPresent ShockpleitRushkoff voor een herwaardering van het nu. Hij introduceert de twee soorten tijd die de oude Grieken kenden: dechronosen dekauros.Chronos= de strakke, meetkundige tijdlijn.Kauros= onze inn...

(lees meer)

Interview met Oud Zeikwijf

Marvin de Reuverinterviewde uwe Ouwe Zeikwijf in 2010 voor'Blog in the picture'. De rubriek is sinds kort offline, daarom deze herpublicatie. Een beetje gedateerd, dat is waar. Wie ben je en wat doe je? De naam is Oud Zeikwijf. Ik organiseer het Blogbal, het equivalent...

(lees meer)

La Garzuela

Over haar eigen moeder placht zij te zeggen: 'Zij was intelligent en lui.' Die moeder was de dochter van een armoedige en muzikale edelman uit de Bohemen, zelf had zij ook iets aristocratisch over zich, met het gitzwart haar, lelieblanke huid en hang naar het farniente. Zij sprak dr...

(lees meer)

De Geboorte van Oud Zeikwijf

Het is bitter koud deze winter van '63-'64 hoog in de Alpen. “La bise” blaast onophoudelijk haar noordelijke adem over de bibberende bewoners van het plateau. Sneeuw is metershoog gevallen, reeds in november. Sinds Allerheiligen vriest het dat het kraakt. Je weet: de dooi zal met ...

(lees meer)