De JR van de streek #2

17 Februari 2011







Hoe het met de JR van de streek verliep heb ik verzuimd u mee te delen. Hij kreeg van de zomer een hersenbloeding: een propje bloedvet had zich naar zijn brein begeven en daar schade aangericht. Een tijdje was het ongewis, maar hij is een beer van een vent, dus herstelde.

Met de Kerst zag ik hem: een schim van wat hij eens was. Een mager dingetje. Hij sliep een gat in de dag, en ’s nachts doolde hij door het huis, ongeleid projectiel zonder houvast op zoek naar een vergeten iets. Hij volgde mijn moeder als een hondje, overal waar ze naar toe ging. Zelfs als ze ons haalde en bracht, zetelde hij zich naast haar op de passagiersstoel, waardoor we krap kwamen te zitten. Geen grapjes meer. Geen tirannieke dwingelandij. Geen oeverloze uiteenzettingen van de wereld volgens mijn vader. Een apathische klomp vlees op de bank voor een TV die hij niet eens meer keek.

Ik had dan ook afscheid genomen in mezelf. Ik dacht: dit komt nooit meer goed. Hij is te oud.

Krap een maand later moest ik alweer naar mijn verre geboortestreek toe voor een begrafenis. Toen ik de oprit uitkwam was mijn verbazing groot: het leek wel een slagveld. Boomstammen per dozijnen in mootjes gehakt. Machines hier en daar. Stapels af te voeren materiaal. Mijn moeder kwam mij er zuchtend het fijne van leren: mijn vader was uit zijn lethargie gekomen.

Hij was alweer vol bouw- en slooplust met allerlei grootschalige projecten bezig. Opeens voldeed de ruimte (goed voor 4 auto’s) voor de deur niet meer. Met hun 50ste huwelijksverjaardag voor de boeg moest er een gigaparkeerterrein voor de vele gasten bijkomen. Mijn vader had eigenhandig en geheel tegen doktersvoorschiften (want nog steeds kwartblind) de cirkelzaag ter hand genomen en was het aangrenzende plukje dennenbos te lijf gegaan. Aangezwengeld door de adrenaline was hij vervolgens het grootschalig herschapen van het kapitale huis zelf aangevangen, te beginnen met zijn reusachtige badkamer, die een complete facelift moest krijgen.

In de 4 dagen dat ik gebleven ben, was hij of aan het bouwen of aan het slopen of aan het ouwehoeren. Ook betreurde hij regelmatig het gebrek aan sneeuw: hij had zo graag de latten eronder gebonden. Ik probeerde zijn grappen te noteren maar dat lukte niet: het waren er te veel. Tussendoor oefende hij zijn Italiaanse koor- en gospelgezang. Het moge duidelijk zijn: de JR van de streek is back.





Dit stukkie is eerder op Nurks verschenen.

- Aanraders -

De JR van de streek

Max J. Molovich zei eens: "Maar, Oud Zeikwijf, begrijp ik nu dat je vader een in Suriname werkzame Brabander is?" Afgezien van het feit dat mijn vader noch een Brabander noch in Suriname werkzaam is, Molovich did hit the nail. Mijn vader zou inderdaad van het kaliber van een in Suriname werkzame ...

(lees meer)

Door de lange gang van mahonie

Mijn zoon werd 15, een magisch getal. Hij sproot uit de argeloze kinderjaren door de weeïge baarmoederhals van de puberteit. Zijn kop stak al uit, hij kon een glimp van de volwassenheid vangen, zijn benen nog vast in de uterale warmte. We gingen uit eten. Zijn zus, zijn vader, é&eac...

(lees meer)

Irak

Vrijwel iedereen denkt dat ik overal een mening op heb. Een gevatte, kant en klare mening, direkt naar de buitenwereld verstuurbaar. Niets is minder waar. Op het gymnasium viel me gauw op dat je geacht werd een opinie te hebben.Ik zie me nog lopen door de stad op een van de zeldzame vrije woensdagm...

(lees meer)

The time is always now

Over de rant van duizendpoot Douglas Rushkoff inVPRO Tegenlicht / Backlight In zijn boekPresent ShockpleitRushkoff voor een herwaardering van het nu. Hij introduceert de twee soorten tijd die de oude Grieken kenden: dechronosen dekauros.Chronos= de strakke, meetkundige tijdlijn.Kauros= onze inn...

(lees meer)

Mijn oma

Dit was Fonsina, mijn oma, de moeder van mijn moeder. Ik was gek op haar, en zij op mij. Ze werd geboren in 1910 in de omgeving van Bologna, Italië, als oudste van een familie van tig kinderen. Haar moeder, Zelinda, kreeg al jong kanker en stierf in haar eigen bed na een jarenlang...

(lees meer)

De Luizen

Een rode draad in de zelf die ik in mijn jeugd was, betreft het opnieuw uitvinden van het wiel. Niets nam ik zomaar aan. Alles moest door mijzelf opnieuw ondervonden en getest worden. Ik moest er in persona achter komen of de door de generaties voor mij, door de mensheid zelfs, gebod...

(lees meer)

Wintersport

Een rokerig, zwaar gelambriseerd café in een luxe skioord, 30 jaar geleden. De indianen van de streek - oorspronkelijke bergdorpbewoners - erken je instinktmatig. Aan een tafel tweepubermeisjes. Eentje groot van postuur, hoogblond met een slavisch profiel, de ander klein en donker, zoals de mensen ...

(lees meer)

De Geboorte van Oud Zeikwijf

Het is bitter koud deze winter van '63-'64 hoog in de Alpen. “La bise” blaast onophoudelijk haar noordelijke adem over de bibberende bewoners van het plateau. Sneeuw is metershoog gevallen, reeds in november. Sinds Allerheiligen vriest het dat het kraakt. Je weet: de dooi zal met ...

(lees meer)

Spraakverwarring

Toen ik in het tweede jaar van mijn tweede studie zat, werd ik door een docent aangemoedigd mee te doen aan het prestigieuze concours "International Contest for Outstanding Students of the Japanese Language". Nooit gehinderd door zelfonderschatting toog ik spoedig naar de Laan van Ding...

(lees meer)