De 15

21 September 2010



Bus 15 was de langste lijn van Amsterdam. Hij kronkelde door zowat heel de stad. Je hoefde je ook nooit af te vragen "Welke bus moet ik ook weer nemen?" want als je de 15 nam, dan zat het goed. Het was slechts een kwestie van tijd: hoe lang moest je blijven zitten voordat de 15 jouw halte aandeed. Maar op een gegeven moment was het raak, en kon je uitstappen. Waar je ook wilde zijn.

Ik heb gemerkt dat andere hoofdsteden steevast zo'n buslijn bezitten. Een soort wet van de lijnbussen met wereldwijde dekking, zo u wilt. Als toerist is het dus zake om zo snel mogelijk erachter te komen welke bus het buitenlands equivalent van de 15 is. In Marrakesh is het lijn 1, bijvoorbeeld. Daar kun je ook instappen ongeacht waar je naar toe wilt. Hij komt er toch. In Tokio is het de Yamanote-line. Al is dat een metro, moet ik eerlijk bekennen.

Vorig jaar is er iets verschrikkelijks gebeurd in de stad, en AT5 heeft het niet gemeld. De 15 is in tweeën gehakt! Het eerste stukje vanaf West heet nog steeds de 15, maar vanaf WTC is het nu 65.

Gruwel.

Nu moet ik af en toe overstappen als ik ergens heen wil. Zo gisteren. Ik stapte in bij WTC, en, denkend aan vroeger, doezelde pardoes in. Je was destijds immers ùren in dat grote blik gevangen. Nu miste ik mijn aansluiting: werd prompt wakker terwijl de bus die ik moest hebben wegreed.
"Verdikkeme" mompelde ik tegen de chauffeur "Daar gaat mijn connectie. Weet u wat het is? Als we zo lang in de bus zitten dan komen we in een soort flow." Ik dacht nog: hier sta ik weer eens interessant te doen tegen iemand die natuurlijk compleet niet snapt wat ik bedoel. Maar nee. Voor ik er erg in had had hij geriposteerd: "Ik ken dat, wij chauffeurs hebben dat constant."

Ik stapte vertwijfeld bij de volgende halte uit, en ben maar gaan lopen.



Dit stukkie is al op
AT5.nl verschenen.

- Aanraders -

Stalen rossen met de snelheid van het licht

Al is Amsterdam geen ijzingwekkende megapool geworden à la Brasilia of Tokio, het dorpie met internationale allure van de jaren 80 is het definitief niet meer. Het barst uit zijn voegen. Ik ervaar dat het meest in het verkeer. De fiets was zonder meer één van de redenen w...

(lees meer)

Zomer in Amsterdam Centrum

17 uur. Het is windstil. De stad ligt verdoofd in afwachting van de hoosbui die komen gaat. Het licht is minder – geen vuurwerk van de zon op het water dit keer – maar het geluid maakt veel goed. Het geluid wordt gecoat, het stadslawaai ingepakt in een wollig omhulsel. De meeuwen, de eenden, de ...

(lees meer)

Girl power

Back in the old days in rural England, farmers would gather at the pub after a day of hard labour in the fields. They would drink a pint of beer and sing many songs. The youngsters novelties, the old ones ancient tunes now forgotten, like the one below:Outlandish Knight Flora thompson: "The ...

(lees meer)

Stembureau 398

Wanneer ontmoet je nou een principiële niet stemmer? Op verkiezingsdag natuurlijk! En waar? In Zaal 100 in de Staatsliedenbuurt, waar je ouderwets voor een prikkie verrukkelijk kunt eten. Hij heet Jan en ik schuif bij hem aan met mijn kopje Thaise pompoensoep à 1 euro. Het is 19...

(lees meer)

De weg naar de Dam

Sinds een jaar of zo loop ik. Ik heb de fiets aan de wilgen gehangen. Te druk, 020-centrum-centrum-oost, te aso, te veel stress. Nu ik loop geef ik te pas en te onpas advies aan verdwaalde toeristen: "Are you looking for something?" De toeristen weten dat inmiddels, en komen helemaal uit he...

(lees meer)

Het rozenblaadje

Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest. In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam,...

(lees meer)

artZuid

Zelfs een cultuurcynicus wil wel eens naar de Schone Kunsten. Vooral als het mooi weer is, de tentoonstelling buiten is in de lekkere lentelucht en de Koningin haarzelve de moeite heeft genomen de opening te komen verrichten, helemaal uit Den Haag. Restte niets anders op dan het zo mogelijk aculture...

(lees meer)

De serieduwer

Jorn had zijn fricadel net uit de muur getrokken. Hij smaakte hem goed. Hij was iemand van de late fricadel, zo uit het café, met de alcohol en de adenaline in zijn bloed die zeurden om calorieën. "Voor me maag" zei die dan tegen zichzelf "er moet iets in, als vulling". De happen vielen halfgekauw...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)