Cabaret

9 November 2010



Ooit hield ik dramatisch veel van Amsterdam.  Amsterdam, de mooiste hoofdstad op aarde. De leukste ook, de fijnste, de groenste. Een minihoofdstad, een werelddorp, met alles wat een hoofdstad een hoofdstad maakt: cultuur van de hoogste plank, de intellectuele lieden van het land, hoogwaardig onderwijs, prachtige winkels, hippe lui, een bruisend nachtleven, maar dan zonder de hectiek en de kilte van een megapool. Het is niet zo dat ik niet meer van Amsterdam hou, het is dat het meer op rouwen is gaan lijken.

Alles wat Amsterdam uniek maakte is verdwenen; het barst uit haar voegen en de Grote Hark is erover heen gegaan. Mijn geliefde stad lijkt steeds meer op een willekeurige Europese metropool van de middenmoot.

En als de moker van die middelmaat op je kop valt, zoals mij de afgelopen drie jaar veelvuldig is gebeurd, dan wil je wel eens de hoop verliezen, dat Amsterdam ooit weer het centrum van vrolijke ongepastheid wordt. Hoe heilzaam is het dan als je opeens op een avondje Circurieus wordt getrakteerd. In de spiegeltent op Strand West (een exponent van cabaret Casablanca op de Zeedijk) vergat ik even de truttigheid, de regelzucht, de fatsoenrakkerij, de visieloze geesten die van mijn gekke wilde Mokum een keurige dame met een paars permanentje proberen te maken. In Circurieus volgen ze elkaar op, de knotsdwaze acts van hilarische tovenaars, in een setting van bordeauxrood fluweel en kroonluchters. Je moet er van houden, van dat sfeertje, van burlesque en vaudeville met een vleugje freakshow, maar o zo warmbloedig Amsterdams.

Wat niets zegt over het niveau. Ramana de zwevende fakir, die op de uitgestoken arm van zijn assistente gaat staan, Rodolfo Ravissant de weergaloze pianist, Mario Magic de grappige goochelaar, Celsius de scheermessenvretende Dracula, Fifi l'Amour die haar burka aan de wilgen hangt en zingt "I wanna be nasty, I wanna be bad", Lady Charity met "good old fashioned community singing": wereldclasse. Alleen het geluid is oorvernietigend. Neem dus oordopjes mee (het werkt!) als u er met de Kerst naar toe gaat. Want dan staan ze er namelijk weer!





Dit stukkie verscheen eerder op AT5.

- Aanraders -

Man & Mode

In het kader van de journalistiek toogden uwer Ouwe Zeikwijf alsmede uw Max Molovich, beiden verwoede twitteraars, naar de zgn "twitter preview" van de expo "Man & Mode" in het Historisch Museum. Een onbegrijpelijke bedoening. Een handvol twitteraars sjokte drie kwartier achter de conserv...

(lees meer)

Pianola

Bent u ook zo iemand die zich niet wezenloos lacht bij het zien van Chaplinfilms? Een bescheiden lachje, ja, maar bulderend, over de vloer rollend? Nee? Dat komt doordat u niet in het Pianolamuseum voor een "Film en pianola" voorstelling van Yvo Verschoor was, en niet eerst een komisch pornofilmpje ...

(lees meer)

900 Dagen

De vrouw schuifelt moeizaam door haar propvolle en donkere huisje. “Ik word stram van het thuiszitten” verduidelijkt ze “Ik moet meer bewegen.” Ze pakt een envelop, legt die op tafel en wijst op de afzender: “Van het Kremlin.” Zij trekt er met langzame handen een brief uit. Het is ...

(lees meer)

Floor

Floor van der Wal, comédienne, mooi, slim, vrolijk en grappig. Ik zie haar nog voor me in Toomler: "Normaal ben ik spastisch maar nu ben ik gewoon dronken!" Dat bezoek aan Toomler was het verjaardagscadeau van mijn oudste zoon. We hadden even op hem moeten wachten, maar hier kwam hij binnen lope...

(lees meer)

Sletten

"Slettenmars op 4 juni" las ik in Het Parool. "Eindelijk" verzuchtte ik, "een slettentocht. Eindelijk erkenning voor de minder preutse meiden." Dat leek me wat, en ook broodnodig, in deze tijd van demonisering van de vrouwelijke seksualiteit. Wat zeg ik: van ontkennen van de vrouwelijke seksualite...

(lees meer)

Pliessie

Een van de dingen die mij verbaasde toen ik naar Amsterdam kwam in 1983, was de bijzonder redelijke opstelling van de politie jegens de burgers. Had je iets fouts gedaan op straat, dan werd je erop aangesproken. Als je beleefd bleef, dan werd er in alle rust met je gebabbeld over het voorval. ...

(lees meer)

Zomergasten recensie: Guy Verhofstadt

Irene raasde over North Carolina en we hadden Guy Verhofstadt de hele avond op TV. Als kind werd zijn mond afgeplakt omdat hij teveel kletste, en je zag in de ogen van Jelle dat hij dat drastische middel maar al te graag zo nu en dan tot zijn beschikking had willen hebben. Eenmaal op gang, was Guy-s...

(lees meer)

Zomergasten recensie: Erik van Lieshout

Gisteren in Zomergasten, “één van de meeste succesvolle Nederlandse kunstenaars op dit moment”: Erik van Lieshout. Het zal aan mij liggen, maar ik had nooit van de beste man gehoord. Terwijl hij nota bene van mijn generatie blijkt te zijn, stelde ik verbaasd vast na enig speurtocht: al die tij...

(lees meer)

Kapsones

La Vallade, dat is zo'n plek waar iedereen in de Watergraafsmeer de mond vol van heeft. Dáár moet je blijkbaar zijn, als je tenminste wilt eten, het liefst in een Franse atmosphère. Die hele hang naar dat Franse komt mij als ex-Française de keel...

(lees meer)