Brief aan Pieter Hilhorst

24 Januari 2014



Goede ingezonden brief van u in het Parool. Verwoordt op de komma wat ik vind van het woonbeleid. Ik heb in Tokio en Parijs gewoond en vond het in Amsterdam een verademing. In Parijs was het al 30 jaar geleden precies zoals waar u voor waarschuwt: de woekering van de markt, waardoor jongeren en minder kapitaalkrachtigen alleen in de banlieues konden wonen (waar het afgrijselijk toeven was).

Maar jongeren willen meestal toch coûte que coûte in grote steden wonen, dus deden ze alles om toch een paar vierkante meters te bemachtigen, voor huren waar we hier van zouden huilen zo hoog.
Dus deelden ze die flats met z'n allen, dealden en deden wel ergere dingen om aan het geld te komen: om vooral in Parijs te blijven wonen. Ik heb zo menig jong leventje verwoest zien worden door AIDS en geldzorgen. Jongens en meisjes die gewoon en keurig waren maar die perse in de grote stad wilden blijven.

Hier in Amsterdam viel mijn mond open van verbazing: jullie kenden dat niet. Hier konden de jonkies een ETAGE huren, voor een heel redelijk bedrag, zelfs op te hoesten door welk student ook. Dus woonden er ook veel jongeren in de binnenstad.

Ik heb de twee situaties destijds goed in me opgenomen en vergeleken. Het was zonneklaar dat de Nederlandse overheid het bij het goede eind had. Op alle fronten was het beleid beter dan in Frankrijk. Ik heb het met angst in mijn hart zien veranderen. Ja, dacht ik, net als u, de woningbouwcorporaties zijn in Parijs gaan kijken, en hebben gezien dat de huren in Amsterdam erg achter lopen. Dus trokken ze aan de bel met een vernietigende slogan: "De huizenmarkt zit op slot."

Het gif was aangemaakt, dat het mooie woonbeleid van weleer zou vernietigen. Het is in een paar decennia gebeurd, stapje voor stapje. We maken er de stuiptrekkingen van mee.

Met opperste verbazing las ik voor het eerst in 20 jaar precies hoe ik de situatie zie, en bovendien uit de mond van iemand uit diezelfde overheid die die situatie heeft doen ontstaan. Ergens zijn dus de filantropische krachten nog aanwezig die in de jaren '80 Amsterdam zo'n unieke stad maakten. U geeft mij hoop.

- Aanraders -

Waterland Oost

Vrijdag, stralende ijsdag. “Schaatsen!” mailt vriendin. Met de heerlijke, eenzame, tochten van pakweg 15 jaar geleden in het geheugen snellen wij naar Uitdam. Wie schetste onze verbazing toen bleek dat het ijs zwart van de mensen zag. Het leek alsof iedereen ijsvrij had. Ik durf te wedden dat u ...

(lees meer)

Kamelenteen

Ik wil het hebben over kamelentenen. Of liever gezegd: over de uit de VS overgewaaide afkeer daarvan. Voor degenen die het niet weten: de kamelenteen is de vorm van het vrouwelijke geslachtsdeel, onder bepaalde strakke broeken zichtbaar. Strakke broeken die de boel omhoog trekk...

(lees meer)

Ursula

Hebben jullie een idee van de gruwel om een perimenopausaal lijf in een Ursula Andress-bikini te moeten persen? Voor de 40- onder ons: de perimenopause is de tien jaar durende PMS-hel die aan de menopause (de bloedloze jaren) voorafgaat, en met de bikini van Ursula Andress refereer ik aan wat de a...

(lees meer)

Mr. Postman

Mister postman look and seeIf there's a letter in your bag for meThe BeatlesDe postbezorgers staken, en we merken het niet eens. Zo slecht is de postbezorging de laatste jaren geworden. Ik herken de nostalgie naar de tijd van de lijfelijk bezorgde brieven in het artikel van Julie Phillips van 3 janu...

(lees meer)

Geluk

[a]Het zijn momenten van puur geluk, wanneer je op het schaduwrijke terras, scheef in de leren stoel, een roman hangt te lezen. De boodschappen zijn gedaan en opgeruimd, de was droogt aan de lijn. Wapperend, in een zuchtje wind. Hemel: strakblauw. Gracht: fonkelend. Was: wit. Koken hoeft pas s...

(lees meer)

De poedel

De poedel was reusachtig. Een reusachtige poedel, de witte vacht gemillimeterd op vier zwarte voeten en twee zwarte oren na, die fluffy waren gebleven. Hij trotteerde fier door het park, richting het hondenkransje verderop. Elke morgen kwamen de hondenbezitters bijeen op dit gedeelte van het ...

(lees meer)

Het rozenblaadje

Na dagen van onophoudelijke regens blijkt de zon te schijnen. Leuk! denk ik, en ik besluit de weg naar werk te belopen. Goed voor de botten, de spieren, de longen en de geest. In zo'n geval heb ik mijn aangename routes: loomrijke paden langs de gracht, eendjes en zwanen. Ze zijn zeldzaam,...

(lees meer)

Paradoxen

Eerste Paasdag in Huize Oud Zeikwijf. Oudste zoon is er en legt een voor mij nieuw woord uit: autologie. Volgt een boeiende discussie van enkele uren die ik jullie niet wil ontzeggen. Over logica. Let wel: ik ben geen logicus, verre van. Dus reacties welko...

(lees meer)

Zomergasten recensie Arjen Lubach

Toen ik opdracht kreeg om Zomergasten op 7 augustus 2016 te recenseren was ik al in het bezit van kaartjes voor de show van Bill Burr - die ging ik niet laten schieten. Maar de opdracht weigeren was ook niet in Frage. Soms werkt het even niet helemaal mee in het leven. Ik ontdekte Arjen in 20...

(lees meer)