BREXIT!

24 Juni 2016



BREXIT!
Dit zijn historische tijden.
De portee brengt me terug in de tijd, naar november 1989. Ik woonde toen op de Wittenburgergracht op mijn zelf geknoopte drijvende eiland, met mijn 1 jaar oud zoontje de Blauwbilgorgel. Op een mini-zwartwit-televisieschermpje van 10x10cm zag ik de uitzinnige meute de muur in Berlijn naar beneden halen.

Wat ik dacht was: "WAOW, WE GAAN EINDELIJK RUSSEN ZIEN." De generaties na ons kunnen zich dit vast niet voorstellen, maar wij zijn opgegroeid met het fenomeen het IJzeren Gordijn. het Oostblok erachter was voor ons The Other Side of the Moon. Waar het mijn hele kindertijd hommeles was tussen Rusland en satelietlanden zoals Hongarije en Tsjecho-Slovakije, wanneer die landen uit het Warschau-pact probeerden te stappen.

Chroetsjov was al begonnen met een beleid van openheid ("Stalin was een grote boef") maar dat uit het Warschau-pact stappen was de limit. Dan greep de Sovjetunie keihard en dus militair in. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en Gorbatsjov kwam zag en overwon. Voor een tijdje tenminste. Glasnost! Perestrojka! De exodus begon.

Enzo zagen wij dus, de generatie X, voor het eerst in ons leven Russen en andere Oostblokdudes in levende lijve in Amsterdam . De moedigsten onder ons togen naar die afgescheiden landen. Ik durfde dat niet. 20 jaar niet. De huidige generatie kan zich dit waarschijnlijk ook niet voorstellen, maar de schik zat er toen diep in. Het Oostblok was voor ons, in de jaren 60 geboren, wat het middenoosten (Syrië!) voor hen is. Niet een regio waar je blijmoedig met vakantie gaat.

En nu maar afwachten wat Brexit voor de loop van de geschiedenis betekent.

- Aanraders -

Professione: reporter

Gevestigde journalisten klagen steen en been, in het kielzog van The New York Times. Hun probleem is dat op internet een ieder zich journalist kan noemen. Zij vinden dat de kwaliteit van het nieuws zodoende in gevaar komt. Voornamelijk de 3 E's (ethics, economics & epistemology) zijn in hun oge...

(lees meer)

Nobelprisen

China noemt de nominatie van Liu Xiaobo een besmeuring van de Nobelprijs voor de Vrede. Wat pas een besmeuring van de Nobelprijs voor de Vrede was, was de nominatie van Barack Obama voor de mogelijk belangrijke daden die hij zou gaan verrichten. Die Nobelprijs voor de Vrede had moeten gaan naar het ...

(lees meer)

Sint Mandela

Hoe ik ook mijn best doe om mij al het andere te herinneren, bij het noemen van 2013 verschijnt Mandela in neonlicht op mijn visuele cortex. Weg knus Nederland-Ruslandjaar, over-the-top kroning – pardon, inhuldiging (we mogen geen kroning zeggen uit angst voor lelijke alliteraties, 'de kronin...

(lees meer)

Lof der Loser

Ik kan het woord loser niet meer horen.Toen ik jong was en deze benaming nog niet uit de VS was overgewaaid, wemelde het van zulke types in Amsterdam. Het waren gezellige jongens en meisjes, mannen en vrouwen, en ook bejaarden, die niet voor de heb gingen, maar hun leven in het teken van relaxed en ...

(lees meer)

Sweet dreams, Mister President!

Prins Obama has talked, praised the US for their great spirit. Hebben hij en ik twee verschillende versies van de werkelijkheid bekeken? Want in de mijne komen Amerikanen er niet zo geweldig van af. Immer vretende, niet al te schrandere dikzakken die allemaal te vroeg de kanker krijgen en geo...

(lees meer)

Crisis? What crisis?

Tegenlicht19 sept 2011: We aanschouwen de hersenspinsels van internationale denktank The Aftermath Network, een bonte gezelschap van westerse wetenschappers en denkers bij elkaar geroepen door Manuel Castells, socioloog, en Spanjaard. Het is in Spanje menens wat de crisis betreft. In Griekenland, ...

(lees meer)

Oplossing voor de Werelvrede

Oorlog voeren is zonde en daarnaast hopeloos uit de tijd. Zó 20ste eeuw. Tuurlijk bestaat territoriumdrift nog, en macht, en vooral geld, de grootste drives achter de oorlogsmachine, maar daarvoor stuur je anno 2012 geen hordes jonkies meer, in de bloei van hun leven, naar zoiets barbaars...

(lees meer)

Trump for president

Kijk onze politici nou verontwaardigd reageren op de kandidatuur van Trump voor hetpresidentschap van de VS. Ze buitelen over elkaar heen om hun afkeuring in de sterkste bewoordingen te betuigen. Ik kijk ernaar en word bevangen door wat ik tegenwoordig noem 'de verbazing om de verbazing', ee...

(lees meer)

De toon

In de jaren 80 hoorde je nooit op het journaal spreken van 'de toon van de discussie'. Daar hadden ze het niet over. Het laatste jaar wel, veel. En ook ik wil het nu hebben over de toon, hetzij die van een miniem onderdeel van de discussie. Ik wil het hebben over de toon die mensen aa...

(lees meer)