Brandgevaarlijk

4 Oktober 2011



De brandweer heeft onder leiding van vertrekkend commandant Caroline van de Wiel het roer omgegooid: brand blussen is passé. Brand voorkom je. Dus slaan ze ons om de oren met preventieve maatregelen die ze de komende maanden in persona bij u thuis komen controleren: hebben we wel allemaal brandmelders in onze kamers? Zijn de slingers van uw jarige peuter wel gedrenkt in (kankerverwekkend) brandwerend spul? Zijn uw muren gecoat met vuurvaste (eveneens kankerverwekkende) verf?

Het volk werkt, zoals meestal, braaf mee. Wie niet braaf meewerken zijn de fabrikanten. Spul in huis blijkt steeds vaker van brandbaar materiaal vervaardigd, al dan niet degelijk gecoat met die vlamvertragende vloeistoffen. Gordijnen van zijde of katoen? Niet meer te vinden, want allemaal van polyester gemaakt. Meubels van hout? Hippe kunststoffen zijn in zwang. Muren van steen? Panelen van plastic zijn geliefd onder bepaalde etnische groepen. En zo kan ik wel doorgaan. Bij de renovatie van mijn etage vorig jaar kreeg ik een gloednieuw aanrecht. De vorige, van metaal, was 30 jaar meegegaan. De nieuwe heeft de house warming party niet overleefd. De eerste de beste keer dat ik voor een groep moest koken en braden smolt het acuut. Niet door een vlam, maar gewoon door de warmte die oven en fornuis produceerden. Ik was verbijsterd: overal in huis irritante brandmelders die in mijn ogen schijnen als ik slaap en om de haverklap oorverdovend af gaan, mijn wenteltrap naar boven ongunstig verplaatst vanwege brandweereisen, maar wel een aanrecht van kunststof naast het gasfornuis. Je zou zeggen: maak de omgeving rond het vuur veilig! Gebruik steen of metaal! Ik meldde het voorval bij de woningbouwvereniging, maar die gaf niet thuis: wat gebeurd was was onmogelijk, want die aanrechtbladen waren degelijk gecoat. We hebben dus vreselijke dampen ingeademd bij dat feestje. En ik zit een jaar na dato nog steeds met een zwart geblakerd aanrechtblad.

Een onderzoek heeft onlangs aangetoond dat we bij brand nog maar 3 minuten de tijd hebben om te vluchten, voor de dodelijke verbrandingsgassen van al dat kunststof en dat brandwerende spul ons vellen. Drie minuten! Drie keer nix zult u bedoelen! Dan kun je net zo goed blijven zitten en wachten op de dood.

Wederom blijkt de overheid achter de feiten aan te lopen, in plaats dat ze vroegtijdig optreden om onwenselijke (lees gevaarlijke) ontwikkelingen in de kiem te smoren. Diep in jezelf hoop je tegen beter weten in dat de autoriteiten het bij het goede eind hebben, dat ze beter zijn dan jezelf, dat ze met vooruitziende blik in het algemeen belang handelen. In werkelijkheid tasten ze in het duister.



Ook gepubliceerd op AT5.

Tags: Amsterdam

- Aanraders -

Oefening in Vuisjes' stijl

De aangekondigde vertrektijd op de digitale borden schuift met je mee. Je komt aan: er staat 10:42 uur. 5 min. later verandert dat in: 10: 47 min. Het is inmiddels 10:48 uur: je eigen tram in geen velden of wegen te bekennen. Wel hordes andere trams, die je op dat moment toevallig en jammerlijk niet...

(lees meer)

Halloween op de begraafplaats

Op de meeste begraafplaatsen van Amsterdam is er al een paar jaar aandacht voor Allerzielen, de dag van degenen die van ons heen zijn gegaan. Mijnheer Oud Zeikwijf en ondergetekende waren op De Nieuwe Ooster, op kunstmanifestatie Herinnering Verlicht. Het was zo'n avond dat je je ve...

(lees meer)

De Nieuwendijk

We maken de fietsen vast tegen een van de grote iepen al voor de Beurs van Berlage. Verderop zal geen plek meer zijn, weten we. Aan het einde van de Damrak loeit de kermis. Het is herfstvakantie, ik moet met mijn dochter de kleren en schoenen kopen die ze deze winter gaat dragen. To...

(lees meer)

Dorp

Toen ik 28 jaar geleden hier neerstreek, na in megapolen als Parijs en Tokio te hebben gewoond wist ik zeker: dát niet meer. Het moest iets kleiners worden, iets intiemers, iets waar je bekenden spontaan op straat tegenkwam. Het werd Amsterdam: het dorp der dorpen, maar toch kosmopolitisch ...

(lees meer)

Pop-up dingen

Tegen Sinterklaas werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw verschijnsel: de pop-up winkel. In de Linnaeusstraat was er opeens één. Tot en met Kerst kon je er cadeautjes kopen. Bijzondere cadeautjes wel te verstaan: liefst van biologisch dynamische oorsprong, of - hoe heet het te...

(lees meer)

Nijlpaard

'We horen nu de nijlpaarden uit Artis.' Mister OZ deponeert op de zondagochtend deze wetenswaardigheid op mijn bord, terwijl hij de terrasdeur achter zich dichttrekt. 'De nijlpaarden? Het was er toch maar één? Die ouwe Tanja? Die nu dood is?' Denk ik dan. Ik maak af waar ...

(lees meer)

Diva

Ik ben een diva in een verkeerd lichaam.Het klinkt leuker dan het is. Ik raak daardoor mensen kwijt. Mensen die de diva in mij niet erkennen. Wat ik ze niet kwalijk kan nemen: ik kom immers totaal niet over als een diva. Maar de daaraan verbonden kapsones, die heb ik in overvloed. Zo moest ik van me...

(lees meer)

File

De file. Als ik enkel in de stad had gewoond zou ik erom lachen. De belachelijkheid ervan. Blik na blik na blik na blik, in een eindeloze snoer in elkaar bijtende segmenten, als een kilometerslange lintworm op weg naar de anus.Ik pas ervoor. Ooit moest ik mijn onderkomen verlaten op last van asbestv...

(lees meer)

De weg naar de Dam

Sinds een jaar of zo loop ik. Ik heb de fiets aan de wilgen gehangen. Te druk, 020-centrum-centrum-oost, te aso, te veel stress. Nu ik loop geef ik te pas en te onpas advies aan verdwaalde toeristen: "Are you looking for something?" De toeristen weten dat inmiddels, en komen helemaal uit he...

(lees meer)