Bonus

22 Oktober 2013



Ze stond er toen wij binnenkwamen en staat er nog, onbewogen. Een diafaan meisje, dun als een veertienjarige, met dat klein beetje lange blonde haar dat zelfs mooie Hollandse meisjes kunnen bezitten.

We hebben onze buit bij elkaar gesprokkeld en staan in de rij voor het afrekenen. Ze heeft een vriendelijk voorkomen, de geboorte van een glimlach op de lippen. Ze is een standbeeld, dat daar is geplaatst. Wacht ze op iemand? Ze heeft geen jas aan, en ook geen tas. Ze is gekleed alsof ze zometeen naar de disco gaat: een ultrakort jurkje van zwart glitter, dat haar bevallige beentjes voorbeeldig laat uitkomen, hoge pumps aan haar voetjes. Op haar nonexistente doch aantrekkelijke boesem bungelt een tag aan een breed lint. Ze is hier op haar werk, of op een missie, of allebei. Maar die kleren? Je gaat toch niet in sexy outfit naar je werk bij de Albert Heijn?

Als een spin in haar web heeft ze op het juiste slachtoffer gewacht: een man aan het begin van de aftakeling, gewend om knap te zijn geweest, en bovenal: alleen. Als bij toverslag ontdooit ze. Ze groet hem uitbundig: 'Halloooo!', haar arm in de lucht, alsof ze hem lang niet heeft gezien. Iemand anders had in zijn plaats achterom gekeken. Hij niet – ze heeft hem verdomd goed uitgekozen. Met de ijdelheid van de voormalige beau twijfelt hij er geen seconde aan dat deze fee hem uit de hele klanterij heeft gepikt. Hij glimlacht van oor tot oor als hij op haar afkoerst. Gekust wordt er niet: dat ze elkaar pas ontmoetten is een feit. Ze blijven op een gepaste halve meter van elkaar. Hun chemie explodeert in de hal van de kruidenier. Zij drukt hem aanlokkelijk glimlachend een folder in de hand, hij neemt die folder aan zonder haar ogen een seconde los te laten. Hij lacht beaat. Daar was ze. De belichaming van zijn bijkans verloren hoop, van zijn quasi zekerheid dat hij 'het' nog had. Hij wist het. Hij kon nog een oogverblindende twintigjarige betoveren. Hij was hij, en niet een der onopvallende monsters die de supermarkt bevolkten.


Albert Heijn heeft één klant gewonnen voor zijn nieuwe bonuskaart.


[Verscheen ook op Sargasso en op Nurks]

- Aanraders -

Het Einde van de Wereld

Een opname (in 2 delen) van mijn bijdrage aan de Avond van Dichters op Het Einde van de Wereld:Dit is de tekst van de voorgelezen column "Cameraregistratie" (best nodig, omdat ik zo hard doorratel, en de klemtonen ook nog zo verkeerd zet, dat je er niets van verstaat):[De verkoop van 2de tv's per hu...

(lees meer)

Huurdertje pesten

Een hoop Amsterdammers zijn verwikkeld in een strijd om behoud van hun stulpje. Als je middenin zo'n gevecht zit, dan verlies je de werkelijkheid uit het oog. Dat gaat vanzelf. Je huis is een te ingrijpend onderdeel van je leven, je duikt in de problemen en gaat kopje onder. Terwijl je baat zo...

(lees meer)

Macht

Woningbouwcorporaties hebben veel macht. Officieel zijn het bedrijven maar ze hebben het mandaat om zich als overheid te gedragen. Zo mogen ze bijvoorbeeld huiszoekingen verrichten, en in je afgeschermde gegevens bij burgerzaken rondneuzen. Machtsmisbruik kennen ze ook. Oja.Ze willen graag dat de wo...

(lees meer)

Shop till U drop

Winkels en winkeliers - niet mijn favorieten. Maar met pubers in huis moet je toch af en toe geloven aan het ondankbare en uitputtende karwei dat shoppen heet. Zo begaf ik me afgelopen donderdag op het winkelpad. Eerst mijn vooroorlogse gasfornuis met haar pitten die niet meer aan zijn te krijgen...

(lees meer)

NZ-lijn

Amsterdam ligt er open en bloot bij. De ingewanden van de stad verstoffen in diepe wonden. Wij Amsterdammers fietsen voortdurend om bouwputten heen, onze auto's bereiken het centrum niet meer _ ooit het centrum zo heerlijk autoluw meegemaakt?_ dagelijks zitten onze longen vol zand. Wij zuchten en ...

(lees meer)

Don't Disturb the Peace

Je denkt, tegen beter weten in, dat de regeerders oog voor Kunst hebben. Tenminste, ík denk dat. Ik hóóp het. Elke keer word ik echter weer teleurgesteld – één van de vele illusies die je met het ouder worden kwijt raakt. Vrijdag 15 juni in het Paroo...

(lees meer)

Trash

Fietsend door nachtelijk Amsterdam-Oost trof het me dat er wel erg veel nieuwe spullen langs de kant van de weg lagen.Hopen afgekeurde troep in afwachting van de vuilniswagen maar ook spieksplinternieuwe nog te monteren kasten, blakend van witheid, banken met nog gave kussens, spiegels zonder een sm...

(lees meer)

De kattensupermarkt

In het Parool van 18 november een uitgebreid artikel over het asiel in Osdorp. Zo te lezen een modelinstituut, een oase van altruïsme en diervriendelijkheid op deze wrede, wrede wereld.Het asiel op de Polderweg werd opeens te klein bevonden, dus moesten ze uitwijken naar een volkomen onbereikbare p...

(lees meer)

Cash

De crisis woedt al weken in de financiële wereld. Als columnist is er geen ontsnappen aan. Ook ik zal mijn nederige opinie hierover moeten neerpennen, terwijl mijn kennis van deze sector obsoleet is. Maar als ik de columns van mijn collega's tot mij neem dan verdampt mijn aarzeling. 99% weet totaal...

(lees meer)