Bij Appie

17 November 2009



Het is alweer bijna een jaar geleden. Ik zou die dag mijn mafste vriend cremeren. De dag erna had ik een borrel op de zaak, waarvoor ik alvast bergen boodschappen moest doen. Ik snelde naar de Albert Heijn, vergezeld door mijn twee laatste spruitjes.

De winkel was afgeladen. De rijen bij de kassa's reikten tot het flessendepot. De oplossing? De een paar maanden eerder gelanceerde zelfscanner. Daarmee kon je de kassa omzeilen en automatisch je proviand afrekenen met een pratende zuil. Tenminste: als je het zelfscannen onder de knie had. Want dat was ingewikkelder gebleken dan het leek.

Op de introductiedag hadden we les gekregen van een medewerkster van het filiaal. Je diende je bonuskaart voor een laserstraal te houden, "bliep", en dan lichtte een vakje op van een brede muur vol sciencefictionachtige guns. De bedoeling was dat je het zo aangewezen pistool ter hand nam en ermee alles schoot wat je hartje begeerde. Tot zover had het projekt mijn onvoorwaardelijke instemming.

Enthousiast ging ik aan de slag. Ik schoot massa's blikjes, kazen, pakjes pasta of rijst, kilo's appels, doosjes druiven bij de dozijn hartstikke dood. Ik kon mijn lol niet op. Het afrekenen was geweldig. Als zelfscanpionier had ik het rijk voor mij alleen. De rest van de consumenten bleef gevangen achter de tikkende kassiere. Dag na dag werd de boodschappenhel steeds meer een groot feest.

Tot op een dag een rood lampje boven mijn robotzuil vervaarlijk begon te knipperen. Ik bleef stokstijf staan. Wat moest ik nu? De damesstem zweeg in alle talen. Na een tijdje in deze vacuum te hebben gestaan kreeg een verkoopster de toestand in het vizier en spoedde zich in mijn richting.
"Controle" blafte zij streng.
"Oké" antwoorde ik braaf, en gaf haar mijn vier tassen.
"De pompoen hebt u niet gescand."
"Ojee" zei ik beteuterd.

Zij zocht mijn gegevens in haar computer en tikte eronder: "Dievegge" in rood, vet en knipperend.

Elke keer dat zij dienst had werd ik gecontroleerd. Een onbedwingbare angst voor haar maakte zich van mij meester. Toch bleef ik koppig de zelfscan gebruiken, omdat toen ik het ooit hardop wou opgeven, een lieve verkoopster mij moed had ingesproken: "Blijven oefenen, mevrouw, u zult het leren" met de toon vol melij en aansporing die jongelingen tegen ouderen aanslaan wanneer ze met iets electrotechnischs geconfronteerd worden.
Maar ik leerde het niet. Bij elke controle bleek ik of de prei of de tomaten te hebben geskipt. Altijd de groente, waarschijnlijk omdat je daar een extra handeling moest verrichten, namelijk het wegen, en het plakken van een stikker, die je vervolgens moest scannen. Dat wegen had ik al jaren afgeleerd, dat hoefde namelijk niet meer bij ons filiaal. Dat er weer in krijgen, daar zat de knik in.

In de lijn van deze situatie kwam ik op bovengenoemde dag de supermarkt binnen. Ik had drie uur de tijd tot de crematie. Ik gaf een scanner aan mijn zoon en stuurde de twee kinderen op pad met een selectie uit mijn lijstje. Na een uur troffen wij elkaar zoals afgesproken bij de eindmachine. Het lampje ging aan. Blast! En ja hoor, daar kwam zij aan snellen, met haar sjagrijnige oostblokkop. Ik gaf haar gewoontegetrouw mijn omvangrijke partij kruidenierswaren die ze net iets te ijverig begon na te laseren met haar eigen handset. Al snel kwam het:
"U heeft met twee scanners gescand."
"Dat klopt."
"Dat mag niet."
"Maar dat hebt u mij zelf geleerd, toen ik een keer twee verschillende bonnen moest hebben..."
"Dan moet u alles sorteren zodat ik weet welke produkten bij welke scanner hoort."
"Maar dat gaat uren kosten, ik moet om 2 uur op het crematorium zijn..."



wordt vervolgd in Bij Appie (slot)
Tags: Appie

- Aanraders -

Bij Appie (slot)

Vervolg op Bij Appie "Dat moet dan maar." Tegen zoveel onwil kon ik niet. Ik liet de filiaalchef roepen. Tot mijn stomme verbazing verscheen niet de no-nonsense vrouw van middelbare leeftijd, efficiënt en rechtvaardig, die normaal op deze post zat, maar een speciaal voor de feestd...

(lees meer)

Poep

De eerste de beste woensdagmiddag van het schooljaar bevinden 50 medeslachtoffers en ik zich in de kinder-H&M in de Kalverstraat. Ik was er als eerste, dus heb ik een paskamer weten te bemachtigen waar mijn twee aanwezige kinderen de vele broeken passen die ze in de loop van het koude seizoen zu...

(lees meer)

Honger

Met een gezin kom je snel achter het bestaan van het Niet Etende Kind. Niet dat u ze in mijn eigen nest zult vinden. Nee, daar maakt het fenomeen "groot gezin" korte metten mee. Zodra een bord langer dan 3 1/2 minuten onaangeroerd blijft staan, wordt dat weggeritst door een (wel) hongerige broer of ...

(lees meer)

saai

Geen saaiere wezens dan de ouders van kleine kinderen. ...

(lees meer)

Hypocriet

In de Trouw van zaterdag 17 januari een artikel van Ludette el Barkany over de problemen die kleven aan het houden van je Marokkaanse paspoort. Je hebt dat gedonder met die verplichte voornamen. Ben je een van de zeldzame Marokkaanse schaatsfans, dan mag je van Mohammed VI je kind niet Sven noemen. ...

(lees meer)

De oerstem

[hypothese] Instinct, intuïtie, ik zie dat steeds meer als de 'oerstem', de stem van onze voormoeders. Ik krijg steeds meer de indruk dat we de ervaring van onze moeder congenitaal meekrijgen. Congenitaalwant gevormd tijdens ons verblijf in de baarmoeder, maar ook erfelijk, want w...

(lees meer)

Vooroordelen

Ik wil het hebben over het nut van vooroordelen en stel: vooroordelen zijn er om dagelijks getoets te worden. Uitzonderingen zijn er altijd, en het is bijzonder sneu als je geest zo vastgegroeid is in een bepaalde richting dat je die uitzonderingen niet alszodanig erkent. Maar vooroordelen hebben n...

(lees meer)

Voltaire

Asis Aynan, één van de horde nieuwe aanwinsten van Het Parool, maakt zich druk in de krant van 19 april 2008 over de "witte roep" om een zwarte Voltaire.Een witte roep. Ik zou erover moeten googlen, maar in mijn herinnering was het Ayaan die het hardst om een zwarte Voltaire riep, en in haar kiel...

(lees meer)

Basisschool

Kind nr.2 zit in groep 5 van de basisschool.In zijn klas is de overgrote meerderheid 8 jaar oud, omdat ze tegenwoordig kinderen met 5 jaar naar groep 3 sturen. Je moet de wanhoop in de ogen van de ouders zien bij wier kind het niet gebeurt. Bij mijn nr.2 en 3 mocht dat ook niet, omdat ze destijds op...

(lees meer)