Bij Appie (slot)

23 November 2009



Vervolg op Bij Appie

"Dat moet dan maar."
Tegen zoveel onwil kon ik niet. Ik liet de filiaalchef roepen. Tot mijn stomme verbazing verscheen niet de no-nonsense vrouw van middelbare leeftijd, efficiënt en rechtvaardig, die normaal op deze post zat, maar een speciaal voor de feestdagen ingehuurde InHollandachtige student van pakweg een lente of 25. Hij was nog niet eens bij ons dat hij me bij voorbaat en met een snijdige toon ongelijk gaf. Ik diende mijn boodschappenberg te splitsen in twee controlegevoelige groepen. Het crematorium moest maar wachten met cremeren.

Mijn kinderen, die ik ondertussen vooruit naar de drogist had gestuurd, kwamen ongerust terug en mijn mobieltje ging af.
"Waar blijf je? Je moest hier al een uur geleden zijn!" Een duidelijk geval van mijnheer Oud Zeikwijf over zijn thee.
"Ik zit hier vast!! Ik mag niet weg zolang ze niet al mijn boodschappen heeft gescand!"
"Laat toch alles liggen en kom als de donder."

Wat een goed idee. Alles bij Appie achterlaten. De verlossing was in zicht. Ik begon als een bezetene de produkten die ik al betaald had (89 euro!), en die ik ook niet mee mocht nemen, uit mijn boodschappentrolley te wurmen. Het ging niet zoals ik wou. De hoekige verpakkingen bleven haken. Hoe sneller ik wilde hoe minder ik eruit kreeg. De bovenkant van mijn hand begon te bloeden door dat haastige geschaaf tegen de rand. Ik werd steeds nerveuzer. Toen ik mijn man gewaarwerd die met kwaaiïge passen op mij af kwam kreeg ik helemaal hoogte van de urgentie van het moment. Zij gingen mijn vriend cremeren zonder mij! Hij arriveerde net op tijd om de arm van de manager-in-spe, die ik vakkundig beledigd had, op te vangen in zijn koers om mij te slaan. Het hek was van de dam. Ik pakte de boodschappenwagen, keerde die om, en schudde met woeste gebaren tot alles eruit was. Een achtergebleven camembert haalde ik er nog handmatig uit en smeet die kwaad op de stapel. Op dat moment greep een agent van security mij bij de arm en begon mij naar buiten te trekken. Ik was buiten zinnen en gilde: "Ik kom hier NOOIT MEER. Horen jullie dat? NOOIT MEER VAN MIJN LEVEN!!!" Onderweg probeerde ik nog mijn boodschappentrolley in een vuilnisbak te proppen, maar het mislukte, wat mij nog razender maakte. Ik zwaaide vervaarlijk in het rond met het objekt. Mijn dochter huilde, mijn zoon was in geen velden of wegen te bekennen: hij had al in een vroeger stadium wijselijk de benen genomen.

Ondertussen was de normale gang van zaken bij de supermarkt tot een halt gekomen. Ie-der-een keek naar me. Een tiental nam foto's met het mobieltje, anderen schoten snel een video. In mijn razernij hoorde ik nog her en der mensen bellen om het voorval aan vrienden en familie te vertellen: "Moest je's horen wat ik nu meemaak in de Albert Heijn... Hier is zo'n wijf waanzinnig geworden, zij slaat in het rond met haar boodschappenkar..."

Wij spoedden ons naar het crematorium. Ik had nog steeds mijn ouwe plunje aan toen ik plaats nam in de aula. Ik hijgde. Mijn gedachten hebben zich de hele dienst geen seconde op de herdenking van mijn vriend kunnen vastklampen; zij dwaalden af in een maelstroom van opgeklopte emoties. Ik was in schok.

Het heeft 8 maanden gekost en tientallen telefoontjes en emails tot het bedrag dat ik al afgerekend had weer op mijn rekening stond. Ik heb nooit meer een voet in de Albert Heijn gezet, noch mij ooit weer gebrand aan de duivelse machinerie die zelfscannen heet.






.
Tags: Appie

- Aanraders -

Bij Appie

Het is alweer bijna een jaar geleden. Ik zou die dag mijn mafste vriend cremeren. De dag erna had ik een borrel op de zaak, waarvoor ik alvast bergen boodschappen moest doen. Ik snelde naar de Albert Heijn, vergezeld door mijn twee laatste spruitjes. De winkel was afgeladen. De rijen bij de kassa...

(lees meer)

Poep

De eerste de beste woensdagmiddag van het schooljaar bevinden 50 medeslachtoffers en ik zich in de kinder-H&M in de Kalverstraat. Ik was er als eerste, dus heb ik een paskamer weten te bemachtigen waar mijn twee aanwezige kinderen de vele broeken passen die ze in de loop van het koude seizoen zu...

(lees meer)

Honger

Met een gezin kom je snel achter het bestaan van het Niet Etende Kind. Niet dat u ze in mijn eigen nest zult vinden. Nee, daar maakt het fenomeen "groot gezin" korte metten mee. Zodra een bord langer dan 3 1/2 minuten onaangeroerd blijft staan, wordt dat weggeritst door een (wel) hongerige broer of ...

(lees meer)

saai

Geen saaiere wezens dan de ouders van kleine kinderen. ...

(lees meer)

Hypocriet

In de Trouw van zaterdag 17 januari een artikel van Ludette el Barkany over de problemen die kleven aan het houden van je Marokkaanse paspoort. Je hebt dat gedonder met die verplichte voornamen. Ben je een van de zeldzame Marokkaanse schaatsfans, dan mag je van Mohammed VI je kind niet Sven noemen. ...

(lees meer)

De oerstem

[hypothese] Instinct, intuïtie, ik zie dat steeds meer als de 'oerstem', de stem van onze voormoeders. Ik krijg steeds meer de indruk dat we de ervaring van onze moeder congenitaal meekrijgen. Congenitaalwant gevormd tijdens ons verblijf in de baarmoeder, maar ook erfelijk, want w...

(lees meer)

Vooroordelen

Ik wil het hebben over het nut van vooroordelen en stel: vooroordelen zijn er om dagelijks getoets te worden. Uitzonderingen zijn er altijd, en het is bijzonder sneu als je geest zo vastgegroeid is in een bepaalde richting dat je die uitzonderingen niet alszodanig erkent. Maar vooroordelen hebben n...

(lees meer)

Voltaire

Asis Aynan, één van de horde nieuwe aanwinsten van Het Parool, maakt zich druk in de krant van 19 april 2008 over de "witte roep" om een zwarte Voltaire.Een witte roep. Ik zou erover moeten googlen, maar in mijn herinnering was het Ayaan die het hardst om een zwarte Voltaire riep, en in haar kiel...

(lees meer)

Basisschool

Kind nr.2 zit in groep 5 van de basisschool.In zijn klas is de overgrote meerderheid 8 jaar oud, omdat ze tegenwoordig kinderen met 5 jaar naar groep 3 sturen. Je moet de wanhoop in de ogen van de ouders zien bij wier kind het niet gebeurt. Bij mijn nr.2 en 3 mocht dat ook niet, omdat ze destijds op...

(lees meer)