Bibeb

2 Juli 2017



Je n'avais pas décoléré pendant 3 jours toen ik de recensie van een oud interview van Reve in de Volkskrant las. De woede nam toe en sloeg om in terneergeslagenheid. Die toestand begon aan mij te vreten. Ik weet wel dat mijn vrolijke inborst na verloop van tijd gewoon de overhand neemt, maar voorlopig ben ik goed pissed.

 

Dat ik kwaad was kwam in de eerste plaats door het nieuws dat ik op de nurksborrel hoorde: een door mij bewonderde schrijver liet zijn nieuwe roman door een troela van 24 jaar redigeren. Zijn vorige roman was, in mijn ogen, al verknald door de platvloerse redactie. Vergeleken met zijn blog was het oorspronkelijke, prikkelende randje eraf en met haar de subtiliteit van moeilijke humor. BAM, makkelijk voer for the masses.

 

Nu het artikel in de Volkskrant. In de Goddelijke Jaren Dinges leefde blijkbaar een briljante schrijfster genaamd Bibeb die in long reads interviews in belangrijke bladen publiceerde. Ze was beroemd door haar onorthodoxe manier van werken, het intieme karakter van de ontboezemingen die ze ontlokte aan haar onderwerp en de diepgang die het geheel daardoor kreeg. Dagenlang bevroeg ze haar prooi. Het resultaat was verbluffend. Zo ook, in de eerste plaats, het interview dat ze van Gerard Reve afnam (een aantal van die stukken is trouwens gebundeld in Biechtmoeder van Nederland, een boek dat ik absoluut moet lezen, al ken ik, eerste generatie allochtoon zijnde, waarschijnlijk weinig van de geïnterviewde BN'ers). Twee dubbele krantenpagina's, een mijn aan uitspraken van een onzer grootste schrijvers. Dagenlang bevraagd, dronken gevoerd, sluw gecornered door een doorgewinterde, 10 jaar oudere journaliste tevens huisvriendin bij zijn ouderlijk gezin, de 41-jarige Gerard lowers the shields. Hij laat zich compleet gaan. Een feest voor de lezer.

 

53 jaar later vraagt de Volkskrant 3 hedendaagse interviewers om commentaar te leveren op de tekst. Mij, verwoede krantenvreetster, zijn die 3 nooit opgevallen. Rondvraag in mijn intellectuele kring levert hetzelfde: nooit van gehoord. Ik lees sowieso zelden iets in de krant dat een diepe en blijvende indruk op mij maakt. Het is middelmatigheid troef, alles om de niet al te veeleisende krantenkoper te behagen, in de strijd tegen de fastfood van internet voor het behoud van jonge lezers met de aandachtspan van konijnen en de interesses van fashionvloggertjes. De noodzaak van nieuwe exemplaren toe te voegen aan het leger dertien-in-een-dozijn-skribentjes waar het land van wemelt leeft als een bacterie in een petrischaaltje methanol. Ik lees dat interview van Reve door Bibeb en ga uit mijn dak: zulke dingen wil ik lezen! Meer van dit! Genoeg met dat door verlammende regeltjes platgedicteerde hoe-het-hoort-gebroddel. Weg met de tirannie van de middelmatige geesten!

 

De 3 journalisten zijn een andere mening toegedaan. Het is “ik zou het anders doen” dat de klok slaat, “heel ergerlijk”, “ik had dit sterk ingekort”, “dat zou nu niet meer kunnen”, “als ik dat doe, haalt de eindredactie het eruit”, “als interviewer moet je zus en moet je zo”, “het begint irritant te worden”, “best rommelig”, tot “ze had ontslagen moeten worden.” #vinger. #keel.

 

Het is tekenend voor de tijdgeest. De dodelijke, doe-gewoon-, conformistische, commerciële tijdgeest. De tijdgeest van: het is geniaal maar het kán niet. De tijdgeest van de non-genialiteit, van het niet erkennen daarvan, van het onderdrukken daarvan. Van het zwelgen in makkelijkheid, middelmatigheid, gematigdheid, want extreem, OWEE, dat wil niemand meer zijn. Extreem rijmt op plebs en PVV. Schrijvers anno nu dienen in comfortabele nietszeggendheid te blijven. Want stel, stel dat ze niet passen in de regels!

 

En ik? Ik wil die 3 idioten hun kop eraf rukken. Blijf met je gematigde tengels van geniale schrijvers af.

 

Tags: recensie

- Aanraders -

Heathcliff was een neger

Terug van Rialto voor de laatste Wuthering Heights die daar sinds deze week draait en die wij per se wilden zien. Wat. een. film. Gonst nog na in hoofd en hart.Wat mij betreft de beste bewerking tot nu toe. Die canonische verhalen kunnen maar niet genoeg verfilmd worden, zo blijkt weer. Reg...

(lees meer)

A Girl is a Half Formed Thing

Performer: Aoife Duffin Director & script: Annie Ryan Book: Eimear McBride all-female production For you. You'll soon. You'll give her name. In the stitches of her skin she'll wear your say. Mammy me? Yes you. Bounce the bed, I'd say. I'd say that's what you did. T...

(lees meer)

La Chanson de Roland

Op weg naar De Beul (in dit geval de fysiotherapeute, maar het had net zo goed de mondhygiëniste kunnen wezen) stop ik bij de lampenwinkel en koop daar 4 Franse Livres de Poche. Dat de lampenwinkel Livres de Poche verkoopt zal heden ten hipsters dagen niet opvallen, gezien alles wat aan middens...

(lees meer)

Quand on ne correspond pas à l'image

Par exemple quand unetelle me voit IRL et est confrontée par mon vieillissement. Celà la trouble quelque part, elle qui acccorde beaucoup de valeur à l'esthétique et à d'autres privilèges de la jeunesse. Elle veut faire comme si de rien n'était. Mais cette fois, elle n'envoie pas les photos. ...

(lees meer)

Mrs. President

Bye Hillary! Wat een gemis. Zo'n vrouw als president van de Verenigde Staten! Ik had dat toch willen zien gebeuren voordat ik naar de Eeuwige Jachtvelden vertrek. In plaats daarvan zullen we het nu moeten doen met Barack Obama, another big white man. White? Ja. Behalve een beetje kleur in zijn gezic...

(lees meer)

Vertrutting

Michael van Eekeren, kent u die man? Waarschijnlijk niet. Terwijl het hem de laatste jaren toch gelukt is af en toe een aardig ballonnetje in de media los te laten. Hij hoort in het rijtje van de neoconservatieve mannen die onze tegenwoordige tijd proberen op te fleuren met hun hang naar een mythisc...

(lees meer)

Het paradijs

Kapitalisme, net als religies, houdt het domme volk een paradijs voor. Het consumentenparadijs. Waar de mens van alle gemakken is voorzien, zelfs ruim voordat hij een behoefte voelt. Dat houdt het zwoegende volk in bedwang. Bij religies is het paradijs te bereiken na een verschrikkelijk leven vol...

(lees meer)

Weelde

Deze tijden doen me denken aan de Franse Revolutie. Aan meer revoluties. Aan álle revoluties. Het ís een revolutie! Want in revoluties gaat het zo: de have nots keren zich tegen de haves. En hoe je het went of keert, niettegenstaande wat die arme professor uit Denemarken (rust in vrede...

(lees meer)

1985

George Orwell zat er niet veel naast. Want niet 1984 maar 1985 blijkt de ultieme tijdsgrens te zijn geworden. In termen van moderniteit dan, van mee kunnen met de nieuwe tijd of niet.Bij sollicitaties voor whitecollar-functies blijft de blik tegenwoordig slechts schallinks op de inhoud van opleiding...

(lees meer)