Angst

15 Juli 2012






Ik zit blijmoedig in tram 10, op weg naar een afspraak in de Balie (020). Opeens blijft die steken op halte Korte 's-Gravesandestraat. Vijf minuten, tien minuten, een kwartier... Je blijft zitten want je verwacht dat je toch elk moment weer vertrekt. Maar nee. Alle trams die via deze route naar het Leidseplein gaan stranden achter ons of rijden om. Na een half uur komt er uitleg over de speakers: 'We wachten op een ambulance.'

Ik denk nog: inderdaad, we staan niet ver van het OLVG én van de Achtergracht (GG&GD), een ambulance heeft waarschijnlijk de trambaan nodig om door te sjezen. Na nog een kwartier horen we eindelijk de sirene. Een team van maar liefst vier broeders en zusters stormt de coupé binnen, buigt zich over een verder perfect gezond uitziende peuter in een kinderwagen, en loopt weer weg, gevolgd door diezelfde peuter in diezelfde kinderwagen, geduwd door, vermoedelijk, zijn moeder.

Mijn buurvrouw en ik kijken elkaar aan. Zij ziet de vraagtekens in mijn ogen en vult aan: 'Voor je instapte remde de tram plotsklaps en is dat kind met wagen en al achterover gekieperd. De moeder is vast bang dat ie wat opgelopen heeft.' DE MOEDER IS VAST BANG DAT IE WAT OPGELOPEN HEEFT! Wat dan als ik vragen mag? Een hersenfraktuur? Op 1,5 jarige leeftijd? Terwijl het op die leeftijd zowat je levensinvulling is, voor-, achter- of zijwaarts vallen, de hele dag door? 'Met vallen en opstaan' heet het als ik me goed herinner, en niet voor niets. Bovendien heb je op die leeftijd nog niet eens hersens. De moeder was jong en onervaren, dat zag je. Maar een tramvol aanwezigen en niet één die de guts heeft gehad om haar gerust te stellen cq tot de orde te roepen? Was er niemand om haar te wijzen op het OLVG, op geen tien minuten afstand lopen? Nee, niemand durft, iedereen is bang. Dat er toch iets mankeert aan dat kind. Dat het hun schuld zou zijn als het toch fout afliep.

Want dát is wat ze had kunnen doen: rustig met pseudoziek kind en al naar de eerste hulp wandelen, om aldaar drie uur op de wachtstoel te zitten en horen dat de blaag niets mankeert, en als de arts bij zijn positieven was een paar stelregels mee te krijgen voor de volgende honderd keer dat zoiets haar ten dele gaat vallen mocht zij zich in de toekomst aan meer van dit soort voortplantingsexperimenten wagen. Drie vragen om zelf vast te stellen of je naar de eerste hulp moet rennen, zoals ík die kreeg, 20 jaar geleden, toen mijn oudste van de top van de glijbaan op zijn kop viel:
1) is het kind buiten bewustzijn geweest?
2) staan de pupillen gelijk?
3) is het kind misselijk?
Wat ze nog beter had kunnen doen is: helemaal niets. Iedereen met een beetje verstand (en een aantal koters) weet dat zo'n val niets voorstelt. Je laat echt niet één van de drukste trajecten van heel Nederland drie kwartier lam leggen omdat je buggy om is gekieperd.


Paranoia

Maar dat is buiten de paranoia rekenen die onze (voornamelijk Westerse) samenlevingen in zijn greep houdt. Angst esse die Zehle auf poneerde Fassbinder, en gelijk had hij: angst vergalt ons leven.
Kind met ambulance vervoeren: veilig
Internetdata jaren bewaren door de provider: veilig
Telefoongesprekken op grote schaal afgetapt: veilig
Slimme gas- en elektrameters: veilig
EPD: veilig
Inentingen bij borelingen van twee weken oud: veilig
Camera's in de openbare ruimte: veilig
Overal ver doorgevoerde regels om ons een gevoel van veiligheid te geven. Let op: een gevoel. Want de veiligheid is niet te geef. Het zijn ook futiele regels. Wel een verplichte gordel in auto's en zelfs touringcars, airbags om je heen, maar wel steeds snellere auto's bouwen en met 130 racen op de snelwegen, die bovendien zo snel manoeuvreren dat ze in de bebouwde kom niet meer te ontwijken zijn. De inzittenden worden perfect beschermd, maar de voetganger is vogelvrij. We vreten ons lam aan vatenverstoppende troep, we snuiven/eten/smeren dagelijks aardolieproducten alsof ze niet kankerverwekkend waren, we bewegen alleen in speciale (lees: dure) ruimtes, we bouwen de openbare ruimte vol. We verdelgen wat doodsoorzaken in de marge terwijl de grootste gevaren blijmoedig worden genegeerd


Utopie

We hebben ook een utopisch verlangen naar veiligheid: we graven metrostations onder megapolen en zijn dan verontwaardigd dat er bij brand tientallen doden zouden kunnen vallen. Bij een treinramp, zoals in Amsterdam de dag dat het kabinet viel, walst er een golf van verbijstering over het land, gevolgd, helaas, door een golf van claims. Als de ambulance er acht minuten over doet om ter plaatse te zijn, dan klagen we de broeders aan voor moord. We arresteren cartoonisten omdat ze voor toestanden kunnen zorgen, en pubertwitteraars omdat ze dwaze dingen roepen. Op last van de rechter sluiten we per omgaande een vereniging omdat dat het volk rustig maakt, niet omdat de leden kwaad in de zin hebben, hoe handig die vereniging ook was om mogelijk gevaarlijke elementen in de gaten te houden. We bouwen torens van meer dan honderd verdiepingen hoog en zijn dan stomverbaasd dat bij een ramp er duizenden sterven. Het is ook niet zo dat na de ramp geen torens meer gebouwd worden. Ik persoonlijk vind drie hoog al hoog: bij brand kan ik er immers niet meer vanaf springen. Maar als iemand écht kwaad wil, kan hij zelfs op de 1ste verdieping dood en verderf jagen: als iemand een breivikje wil doen, gaat hij op het Leidseplein in Amsterdam een mitrailleur op de terrassen afvuren. Hoe wou je daar preventie tegen plegen? Het leven ís gevaarlijk.
Je kan niet al het onveilige weg gummen. Dat willen ze wel, onze hoeders, maar dat is een sprookje.


Ondenkbaar

Al die maatregelen zijn er om het volk een gevoel van veiligheid te geven, een goed gevoel dus. 'Als het kalf verdronken is dempt men in Nederland haastig álle putten'1. Maar je creëert juist een gevoel van onveiligheid. Want als een plein vol met camera's hangt, dan word je je bewust van de dreiging. Dat er misschien vaak iets gebeurt. Dat er iets kan gebeuren.

Mijn kinderen hadden het eens op school over 9-11. Ze kwamen verbijsterd terug: 'Maar hoe konden de boeven met messen het vliegtuig in?' Voor hen is dit ondenkbaar. Die hele vrijheid die we hadden is ondenkbaar. Kinderen van nu zijn in het tijdperk van de angst geboren. Ze weten niet beter. Ik heb met ze te doen.




1Kutbinnenlander René van Densen dixit


Onder de titel "Wat zijn we toch weer bang" op Sargasso.nl gepubliceerd.

- Aanraders -

Angst

"Angst essen Zehle auf"Ali in gelijknamige film van FassbinderWat mij het meest frappeert in beelden van hongerend Afrika, is de lol die de mensen daar schijnen te hebben. Hoe kut hun leven (in onze ogen!) ook is, ze kunnen het niet laten om te lachen naar de camera, of met een brede grijns te verte...

(lees meer)

Nieuwe regels inzake observatie peuters in de kinderopvang

Uw kind wordt op zijn opvang geobserveerd en bij het minste geringste doorgeseind naar Jeugdzorg. Achter uw rug om. Dat zijn de nieuwe regels in de branche kinderopvang. Ik spreek Marita, leidster in een peuterspeelzaal in Amsterdam en omstreken, die vorige week deel nam aan een acht da...

(lees meer)

Scooterterreur

God schiep het fietspad, en zag dat het goed was. God schiep de fiets, zette die op het fietspad, en zag dat het nog beter was. Vervolgens schiep God Fietser, die hij op de fiets plaatste. God zag dat hij geweldig was. Hij wentelde zich in dat besef. Dan gebeurde er iets: was God zo vol van zijn ...

(lees meer)

Nieuwswaarde

In het Parool van dinsdag schrijft Karin Spaink (lees die vrouw!) hoe haar ideale krant eruit zou zien, namelijk digitaal, zonder sport, TV- en BN'ersinfo en zonder artikelen van minder dan 300 woorden. Links van het artikel staat in rode koeienletters: Karin Spank. Een grap van de zetters, die haar...

(lees meer)

Lekker scheuren in 020

In Het Parool van zaterdag vertelt een jongen het volgende verhaal: hij kwam met zijn vriendin uit de Rialto, en ze staken de Ceintuurbaan over om bij hun fietsen te komen. Ze hadden groen en liepen keurig op het zebrapad. Een bolide komt aan scheuren, negeert het rode licht en schept ze op een haar...

(lees meer)

Elektrisch varen

Volgens Het Parool van vrijdag 29 juni 2012 schijnen er meerdere aanvragen te liggen om commercieel te varen met elektrische boten, die maar niet worden afgegeven. Onder andere voor Hannekes Boom. De hippe plek op het hoekje land tussen het centrum en het IJ. Zij hebben een café, een re...

(lees meer)

Pliessie

Een van de dingen die mij verbaasde toen ik naar Amsterdam kwam in 1983, was de bijzonder redelijke opstelling van de politie jegens de burgers. Had je iets fouts gedaan op straat, dan werd je erop aangesproken. Als je beleefd bleef, dan werd er in alle rust met je gebabbeld over het voorval. ...

(lees meer)

Het pillenbedrog

Recensie Het Pillenbedrog https://blendle.com/…/het-pillenbe…/bnl-trn-20151107-5344279 Essay — Revolutie tegen de farmareuzen / PETER GØTZSCHE / Peter C. Gøtzsche (1949) werkte als biochemicus en artsenbezoeker voor wwn pillenfabricant. "Zes tips: wat je als patiënt kunt do...

(lees meer)

Privacy is duur

De 9 klingelt vrolijk weg. Ik realiseer me dat ik – wéér - vergeten ben uit te checken. Dat is mijn nieuwe taak: de vervoersbedrijven spekken d.m.v. ongedeclareerde niet-uitcheck-akties. U roept steevast: doe het dan achteraf! Het kan op internet! Maar dan moet ik tegen d...

(lees meer)