A Girl is a Half Formed Thing

1 Mei 2016



Performer: Aoife Duffin
Director & script: Annie Ryan
Book: Eimear McBride
all-female production

For you. You'll soon. You'll give her name.
In the stitches of her skin she'll wear your say.
Mammy me? Yes you. Bounce the bed, I'd say.
I'd say that's what you did. Then lay you down.

Eimar McBride, A Girl is a Half Formed Thing

I'd given up going to plays for they were all boring, trying so hard not to be. With the 'dik bovenop' Dutch way of acting. Actually I had come to hate going to the theatre all together. But when one has a son in London, and this son is himself very much into acting, one ends up at the Young Vic before knowing it, queuing for a sold out play, begging for a forgotten seat. For an afternoon performance the son had picked up totally at random, mind you.

I have never, never been so touched by a play. It blew my mind. It blew my heart. At the end when my son asked how I had found it, I could not tell. I was sobbing head in hands, aching.

Aoife Duffin had shattered my heart with her breathtaking performance. For one and a half hour she had stood alone on a bare stage, speaking this unbearably beautiful language of Eimar McBride. A language I craved to discover but never seemed to find. Modern, raw, beyond rules. “What a text, what a text” I was whispering to myself. As much as I fancy myself a writer, I will never be able to write in such a manner and I am very, very sorry for it. Almost a reason to stop trying at all.

There is only this one girl, it's her story. In her story many have a role of their own: the mother, the father, the brother, the uncle, the aunt, the schoolmate. Aoife plays them all. No pause to tell you who is who, the words come one right after the other in an endless stream, just as in the book. From the words you have to guess. The words tell you.

It is difficult to hear, difficult to read, difficult to comprehend and difficult to bear. Nevertheless you are nailed to your seat and to those words. You are hypnotised by this Irish girl in her pyjama's, telling, in her splendid Kerry Irish, 27 years old writer Eimear McBride's first story with great power and great involvement. It is drama and the dramatic elements are such that I normally shun in whatever form of art, broadcasting or literature – 'too easy' effect. But here, it is transcended by the unforeseen beauty of the writing and by the fact that those dramatic elements are told by a girl who is never apologetic nor hateful. She is a strong minded little thing growing up into a strong minded woman telling her difficult story without shame nor spite. It is heart wrenching and beautiful. Awe.

How has the London audience become that spoiled that they barely clapped for a second curtain call? Which is, according to my son, quite a rarity itself. Fortunately they NEVER stand, thank god for that.

A must see for everyone who loves the theatre. A must read for everyone who loves words.

 

 

 

 

Tags: recensie

- Aanraders -

Bibeb

Je n'avais pas décoléré pendant 3 jours toen ik de recensie van een oud interview van Reve in de Volkskrant las. De woede nam toe en sloeg om in terneergeslagenheid. Die toestand begon aan mij te vreten. Ik weet wel dat mijn vrolijke inborst na verloop van tijd gewoon de ove...

(lees meer)

Heathcliff was een neger

Terug van Rialto voor de laatste Wuthering Heights die daar sinds deze week draait en die wij per se wilden zien. Wat. een. film. Gonst nog na in hoofd en hart.Wat mij betreft de beste bewerking tot nu toe. Die canonische verhalen kunnen maar niet genoeg verfilmd worden, zo blijkt weer. Reg...

(lees meer)

La Chanson de Roland

Op weg naar De Beul (in dit geval de fysiotherapeute, maar het had net zo goed de mondhygiëniste kunnen wezen) stop ik bij de lampenwinkel en koop daar 4 Franse Livres de Poche. Dat de lampenwinkel Livres de Poche verkoopt zal heden ten hipsters dagen niet opvallen, gezien alles wat aan middens...

(lees meer)

Quand on ne correspond pas à l'image

Par exemple quand unetelle me voit IRL et est confrontée par mon vieillissement. Celà la trouble quelque part, elle qui acccorde beaucoup de valeur à l'esthétique et à d'autres privilèges de la jeunesse. Elle veut faire comme si de rien n'était. Mais cette fois, elle n'envoie pas les photos. ...

(lees meer)

Negers & Bitches

Gisteren in het Parool: "De kids moeten weer op tijd hun bed uit." Dat klopt toch niet? Er moet staan: "De PUBERS moeten weer op tijd hun bed uit." De kinderen, die gaan vanzelf hun bed uit, geloof mij, elke dag vroeger dan je lief is. Een sure sign dat ze aan het puberen zijn geslagen, is dat ze op...

(lees meer)

Robots

Volgens Lodewijk Asscher, en ik vrees dat hij gelijk heeft, zijn we aanbeland in het tijdperk van de robots. De robots en de non-androïden zijn bezig al onze banen over te nemen. 'Ze zijn goedkoop, snel, nooit ziek, werken 24 uur per dag.' En ze vreten stroom. Dát, wordt...

(lees meer)

Vrouwendag

Alleen losers krijgen een dag. Losers by the million. Moeders waren zulke losers. Thuis gekluisterd aan koters & aanrecht. Gespeend van elke ontwikkeling. Dus een moederdag. Tot de vaderrrrs het niet eerlijk vonden en een eigen dag eisten, wat geschiedde. Een dag die beter aan de Dwaze Vaders...

(lees meer)

Citizen of the World

Deze maand in Civis Mundi (Lees dat blad!) een special over burgerschap. Erg leerzaam.In hun respectieve bijdragen vertellen S. W. Couwenberg en R. Bodelier onder meer over de wereldburgerschap van Prinses Maxima. Ik begrijp nu dat dat wereldburgerschap niet iets is dat zomaar voor iedereen is wegge...

(lees meer)

Ambtenaren in tijden van nood

Ambtenaren regeren ons land. Ambtenaren hebben gestructureerde brains die uitmuntend presteren in normale omstandigheden. Ze verdelen de informatie in handige hokjes volgens vaste stramienen. Bij het gewone leven werkt dit prima. Bij rampen en oorlogen echter, zijn ambtenaren de laatsten...

(lees meer)